KAJ moet de realiteit, die wij als jongeren beleven veranderen

Sinds begin september schoten we op nationaal met een nieuwe ploeg uit de startblokken. 'Wij', dat zijn Els, Riensje, Jo en Stefaan en we gaan ons uiterste best doen om samen met jullie de KAJ-acties, -campagnes, -afdelingswerking verder te ontwikkelen! Jullie vragen zich misschien af: Welke visie hebben die dames en heren? Waar willen ze werk van maken? Hebben wij ook iets te zeggen? Het is niet simpel om dat allemaal duidelijk te maken op twee bladzijden, maar hier lees je alvast een stevige impressie.

Welke rol moet KAJ volgens jullie vervullen in de samenleving?

Els: KAJ moet de realiteit, die wij als jongeren beleven en niet mee akkoord gaan, veranderen.

Meer specifiek gaat het over jongeren die verantwoordelijk geacht worden voor een situatie waar ze geen invloed of macht op (kunnen) hebben. Of jongeren aan wie vanalles opgedrongen wordt wat ze niet willen en zich – soms onbewust – wegcijferen. Onze beweging moet zoveel mogelijk die jongeren uitdagen om hun realiteit kritisch te bekijken, een analyse ervan te maken, benoemen hoe het wel zou moeten zijn en voor de neus van gans de samenleving actie ondernemen. Die constante strijd wordt geleid, gestuurd en gedaan voor, door en met jongeren. Het zijn de jongeren zelf die het woord voeren, hun plaats als specialisten opeisen in de maatschappelijke discussie over hun realiteit. De KAJ is dus ook een kweekvijver voor de kritische activisten die de samenleving van de toekomst zullen veranderen ten voordele van wat sommigen 'onderdrukten' noemen. Velen vragen zich misschien af waar we vandaag de dag nog kunnen over klagen, we zijn tenslotte een van de welvarendste landen ter wereld. Wanneer we echter de realiteit van jongeren in onze welvarende maatschappij bekijken, stellen we vast dat er toch vanalles scheef loopt.

Vertel.

We kunnen vandaag aan de maatschappij vragen of jongeren wel nog jong mogen zijn! Is het bijvoorbeeld normaal dat jongeren na de echtscheiding van hun ouders amper nog iets te zeggen hebben over de verblijfsregeling? Is het normaal zij zelf moeten instaan voor de wekelijkse verhuis, zorgen dat ze niets vergeten en zoals sommigen tien kilometer door weer en wind mogen fietsen, met pak en zak? Is het normaal dat jongeren op school hun eigen studierichting niet mogen kiezen?

Rien: Is het normaal dat een student 'verzorging' op stage niets anders moet doen dan ontsmetten, een werkje dat de anderen niet graag doen? Is het normaal dat jongeren in hun vrije tijd door politie of GAS-ambtenaren van een plein weggejaagd worden omdat ze om twee uur in de namiddag 'te luid aan het voetballen' zijn?

Op werkvlak stellen we vast dat duizenden jongeren vandaag niet meer in staat zijn om een toekomst uit te bouwen, om te kunnen sparen voor een huisje-tuintje-kindje, om elke maand de rekeningen te kunnen betalen, om eens op reis te kunnen gaan, enzovoort.

Hoe zijn die thema's ontstaan? Hebben jullie die uitgevonden of zo?

Absoluut niet, honderd jongeren beslisten vorig jaar op het congres om rond de gevolgen van echtscheiding, school en stomme regeltjes te werken. In de aanloop naar dat congres deden we een bevraging bij kernleden die in hun afdeling een ledenbespreking doen en zo kwamen een aantal mogelijke thema's naar voor die we aftoetsten op het congres. De bedoeling is om in de komende maanden en jaren samen met jullie, jongeren uit de afdelingen, de analyse, acties, regionale bekendmakingen, kortom de ganse campagne verder te ontwikkelen en mee vorm te geven.

Hoe zien jullie het mogelijk om dat te veranderen?

Wat ons vertrouwen geeft is dat dat we ongelooflijk sterke jongeren zien in de afdelingen. We gaan onze uiterste best doen om samen een sterke campagne uit te bouwen.

Els: Gelukkig hebben we een goed voorbeeld met onze interimcampagne, die al langer bezig is.

Zo hebben we gemerkt dat het belangrijk is om de realiteit lokaal of regionaal bekend te maken aan lokale pers en daar jongeren voor te mobiliseren. Wanneer we overal in Vlaanderen en in Brussel lokale acties lopen hebben, kunnen we in een volgende fase met alle betrokken jongeren ook een nationale bekendmaking doen, waarbij we een met honderden getuigenissen onderbouwde analyse kunnen voorstellen aan de bevoegde beleidsmakers en grote media als Het Journaal, Terzake, Jim, De Standaard of Het Laatste Nieuws.

We moeten ook met meer zijn. Daarom willen we de bestaande afdelingen versterken.

Jo: Hoe groter de massa, hoe groter onze impact.

We willen samen met de lokale kerngroepen zoeken hoe we meer jongeren kunnen meetrekken, hoe we zorgen dat de afdeling blijft bestaan, ook wanneer de kernleden ouder worden en willen stoppen. We moeten ook nadenken hoe de activiteiten die we doen aantrekkelijk en origineel kunnen zijn, maar ook aansluiten bij waar de jongeren in de afdeling mee bezig zijn of van wakker liggen.

Naast de bestaande afdelingen gaan we ook verder op zoek naar nieuwe werkvormen om in de centrumsteden voet aan de grond te krijgen. Die werkvormen moeten we zo ontwikkelen zodat jongeren er zich willen en kunnen in engageren.

Rien: We willen dat jongeren zich identificeren met wat de KAJ doet: de thema's, de campagnes en de werking.

Wat zou binnen pakweg vier jaar gerealiseerd moeten zijn om van een geslaagde missie te kunnen spreken?

Zou het niet mooi zijn als duizenden jongeren door onze campagne echtscheiding het gesprek met hun gescheiden ouders durven aangaan over een betere verblijfsregeling of een andere regeling voor de wekelijkse verhuisrompslomp? Zou het niet mooi zijn als door onze campagne de Minister van Justitie beslist dat jongeren met gescheiden ouders elk jaar hun verhaal kunnen komen doen en de situatie in hun belang aangepast wordt? Zou het niet fantastisch zijn als er door de interimcampagne een groot coöperatief bedrijf ontstaat van jonge arbeiders die er in de praktijk voor zorgen dat jongeren met hun werk wél een toekomst kunnen uitbouwen, aan een gezin kunnen beginnen, relaties met collega's kunnen uitbouwen, op reis kunnen gaan, enzovoort?

Stefaan: Zouden we niet allen 'Formidable' zingen als elke bestaande afdeling met tien leden toegenomen is en activiteiten doet waar de leden naast plezier en vriendschap ook antwoorden vinden voor de vragen waarmee ze zitten?

Het zou toch schitterend zijn als we nieuwe actieve groepen zien die regelmatig samenkomen in Antwerpen, Brussel, Mechelen, Gent en Genk?