Vlaams Jeugdwelzijnswerk van 2010!

Het aantal werkloze jongeren is de voorbije twee jaar met bijna 45% gestegen, zo blijkt uit een onderzoek van de Universiteit Antwerpen.

We riskeren een verloren generatie te krijgen!

zegt onderzoeker Seppe De Blust aan Metro.

Bij de jongeren heeft de financiële en economische crisis tot een waar slagveld geleid. In de periode tussen 2008 en 2010 waren er 44,7% meer werkloze jongeren dan voor de crisis. Ook het aantal langdurig werklozen is fors gestegen: van 6.300 jongeren in 2008 naar 11.500 in 2010.

Voor veel jongeren is werk zoeken alleen nog mogelijk door middel van interim. We namen de proef op de som en gingen op de website van de VDAB na hoeveel vacante jobs voor hulparbeider in de productie liepen via interim. Bleek dat voor niet minder dan 82% van de eerste 200 vacatures het geval te zijn, dus 165!

Op onze Nationale Raad van begin 2008 hoorden we van heel wat werkzoekende jongeren uit onze afdelingen het één en ander over de wijze waarop zij door interimkantoren behandeld werden. Ze waren op zijn zachtst gezegd “not amused”. We besloten om dit verder te onderzoeken en uit te zoeken hoe andere werkzoekende jongeren deze zoektocht beleven. We spraken hen aan aan het interimkantoor en vroegen hoe het met hen was en hoe hun zoektocht naar werk, via interim, verliep.

Er wordt jongeren concreet werk beloofd

Heel wat van de werkzoekende jongeren vertellen dat hen concreet werk beloofd wordt, maar als ze de papieren komen tekenen, dan blijkt die job toch niet door te gaan.

Laundry mocht als kok aan de slag in een hotel, uiteraard was hij enorm tevreden. Het interimbureau belde hem om te zeggen dat hij de daaropvolgende dag mocht beginnen. Hij kwam er vol enthousiasme toe, tot bleek dat er een fout gebeurd was, de hoteleigenaar had enkele maanden voordien al iemand aangenomen.

De jonge werkzoekenden krijgen ook veel hoopvolle signalen van de interimkantoren, maar nadien horen ze er niets mee van. Noël uit Oostende werd opgebeld met de melding dat hij naar Adecco in Brugge mocht gaan, omdat ze daar iets voor hem hadden. Toen hij er aankwam, bleek niemand van iets te weten, niet van de afspraak en al evenmin van de job waar ze het aan de telefoon over hadden. Ze konden er enkel een nieuw dossier opmaken, maar hij had al een dossier bij Adecco in Oostende. Het was dus een nutteloze verplaatsing, nadien hoorde hij ook niets meer van Adecco Brugge.

Wat zijn de vereisten eigenlijk?

Het is voor jongeren ook helemaal niet duidelijk wat de criteria zijn. Een voorbeeld is het verhaal van Michael die een vacature zag hangen aan de ruit van Randstad, de opdracht was om valiezen te vervoeren op het vliegveld van Oostende. Hij geloofde oprecht in zijn kansen, want er stond zelfs dat er geen diploma gevraagd werd. Toen hij binnenging en vroeg of die job nog vrij was, antwoordde de consulente van wel. Hij vroeg haar ook of ze kon bellen naar het bedrijf om te vragen of hij die job mocht hebben. Ze antwoordde meteen dat het niet zou lukken voor hem omdat hij niet over een A2-diploma beschikte, alhoewel op de vacature duidelijk stond dat er geen diplomavereisten waren. Toen hij de consulente om uitleg vroeg, antwoordde ze dat hij toch een diploma nodig had.

Waarom is hij goed voor deze baan maar ik niet?

Ook het verhaal van een gast uit Oostende die een vacature zag hangen voor een bedrijf waar ze 6 mensen zochten, is schrijnend. Hij trad binnen in het kantoor en hoorde de consulente tegen de persoon voor hem zeggen dat hij geluk had, dat hij de eerste kandidaat was. Toen hij aan de beurt was en vroeg naar de job, zei de dame dat alle 6 de plaatsen ingenomen waren. Hij confronteerde haar met wat hij net gehoord had, waarop zij antwoordde dat er inderdaad nog plaats was, maar dat dit toch geen job voor hem zou zijn.

Zo heeft KAJ al ettelijke verhalen en feiten verzameld, die vind je terug op www.interimactie.be.


Wat wij willen veranderen

interim alarmDe KAJ zou de KAJ niet zijn als ze daarbij niet vanuit de jongeren zelf vertrok: voor, door en met jongeren. Heel wat beroepskrachten, maar ook vrijwilligers, staan dus regelmatig aan interimkantoren op verschillende plaatsen in Vlaanderen, om verhalen van jongeren te verzamelen, maar ook om de jongeren warm te maken om mee te doen. Zo hebben we onder andere in Aalst, Antwerpen, Lokeren, Gent, Brussel, Ieper en Oostende al tientallen verhalen van jongeren verzameld en contacten met de betrokken jongeren gelegd.

pinokkio interim In Ieper en Oostende – waar wij om verschillende redenen onze pilootprojecten startten - mondde dit uit in de eerste actieprocessen met de jongeren. In Ieper deden Rino en Broos hun vele negatieve ervaringen met interimkantoren uit de doeken in “Pinokkio Interim”, de maandag erop mochten ze hun verhaal nog eens overdoen op Radio 2 West-Vlaanderen. In Oostende heette het persmoment “Interim Alarm”, Laundry vertelde er een heleboel feiten die de werking van de interimsector aan de kaak stelden, bovendien zorgde hij ook voor een interimrap.

Processen in andere steden zijn lopende en tijdens de eerste maanden van 2011 begint een nieuwe reeks lokale persmomenten, met als doel de slechte steun en de behandeling die werkzoekende jongeren ervaren, bekend te maken.

Wij willen die jongeren via onze lokale actietrajecten engageren om samen onze nationale campagne verder te plannen. We willen ook de druk op de bevoegde instanties en de verschillende beleidsmakers opvoeren, zodat ze de manier waarop jongeren bij hun zoektocht naar werk steunen, ten goede veranderen.


Vlaams Jeugdwelzijnswerk van het jaar 2010

Op 26 november wonnen de interimacties van KAJ de prijs 'Vlaams Jeugdwelzijnswerk van 2010', van de CERA-stichting. Volgens deze stichting kiest KAJ met haar (lokale) interimacties, voor

een solidaire opstelling en komt op voor de belangen van kwetsbare groepen. Dit doet KAJ door het doordacht opnemen van een signaalfunctie, samen met de jongeren zelf. KAJ werkt niet vanuit een medelijdenperspectief, maar stelt zich op als medestander van de jongeren. In dit fraaie voorbeeld van empowerment beslissen de jongeren mee in alle facetten van het project. Er groeit een gezamenlijke kracht die tot structurele beleidsbijsturing kan leiden in het belang van kwetsbare groepen.

Deze prijs en daarmee verbondene titel “Vlaams Jeugdwelzijnswerk van het jaar 2010” zijn een mooie bevestiging van ons werk. Hier houdt het voor ons natuurlijk niet op, uiteindelijk willen we bereiken dat de bevoegde instanties en de verschillende beleidsmakers jongeren steunen bij hun zoektocht naar werk in plaats van hen te controleren, als luiaards te bestempelen en hen uit te sluiten. Jongeren hebben het al lang moeilijker om werk te vinden (de werkloosheid onder de 18 tot 25-jarigen is bijna twee keer zo hoog als het gemiddelde in Vlaanderen), jongeren zijn door de economische crisis bijzonder zwaar getroffen, hoewel zij nog altijd de toekomst van onze maatschappij zijn.

We zijn overtuigd dat we via onze interimactie dit mattheuseffect kunnen wegwerken: het is onaanvaardbaar dat het voor jongeren altijd maar moeilijker wordt om waardig werk te vinden. Er moet voldoende werk zijn en jongeren moeten gesteund worden in hun zoektocht naar werk.

Bovendien zijn wij ervan overtuigd dat we door deze keuze als beweging sterker en groter zullen worden. Via onze acties willen we dan ook de uitbouw van onze beweging vooruit stuwen en nieuwe werkingen opzetten, vanuit het thema “werk zoeken”.

Dit is onze grote uitdaging!