Vlaams Jeugdwelzijnswerk van 2010!

Het aantal werkloze jongeren is de voorbije twee jaar met bijna 45% gestegen, zo blijkt uit een onderzoek van de Universiteit Antwerpen.

We riskeren een verloren generatie te krijgen!

zegt onderzoeker Seppe De Blust aan Metro.

Bij de jongeren heeft de financiële en economische crisis tot een waar slagveld geleid. In de periode tussen 2008 en 2010 waren er 44,7% meer werkloze jongeren dan voor de crisis. Ook het aantal langdurig werklozen is fors gestegen: van 6.300 jongeren in 2008 naar 11.500 in 2010.

Voor veel jongeren is werk zoeken alleen nog mogelijk door middel van interim. We namen de proef op de som en gingen op de website van de VDAB na hoeveel vacante jobs voor hulparbeider in de productie liepen via interim. Bleek dat voor niet minder dan 82% van de eerste 200 vacatures het geval te zijn, dus 165!

Op onze Nationale Raad van begin 2008 hoorden we van heel wat werkzoekende jongeren uit onze afdelingen het één en ander over de wijze waarop zij door interimkantoren behandeld werden. Ze waren op zijn zachtst gezegd “not amused”. We besloten om dit verder te onderzoeken en uit te zoeken hoe andere werkzoekende jongeren deze zoektocht beleven. We spraken hen aan aan het interimkantoor en vroegen hoe het met hen was en hoe hun zoektocht naar werk, via interim, verliep.

Er wordt jongeren concreet werk beloofd

Heel wat van de werkzoekende jongeren vertellen dat hen concreet werk beloofd wordt, maar als ze de papieren komen tekenen, dan blijkt die job toch niet door te gaan.

Laundry mocht als kok aan de slag in een hotel, uiteraard was hij enorm tevreden. Het interimbureau belde hem om te zeggen dat hij de daaropvolgende dag mocht beginnen. Hij kwam er vol enthousiasme toe, tot bleek dat er een fout gebeurd was, de hoteleigenaar had enkele maanden voordien al iemand aangenomen.

De jonge werkzoekenden krijgen ook veel hoopvolle signalen van de interimkantoren, maar nadien horen ze er niets mee van. Noël uit Oostende werd opgebeld met de melding dat hij naar Adecco in Brugge mocht gaan, omdat ze daar iets voor hem hadden. Toen hij er aankwam, bleek niemand van iets te weten, niet van de afspraak en al evenmin van de job waar ze het aan de telefoon over hadden. Ze konden er enkel een nieuw dossier opmaken, maar hij had al een dossier bij Adecco in Oostende. Het was dus een nutteloze verplaatsing, nadien hoorde hij ook niets meer van Adecco Brugge.

Wat zijn de vereisten eigenlijk?

Het is voor jongeren ook helemaal niet duidelijk wat de criteria zijn. Een voorbeeld is het verhaal van Michael die een vacature zag hangen aan de ruit van Randstad, de opdracht was om valiezen te vervoeren op het vliegveld van Oostende. Hij geloofde oprecht in zijn kansen, want er stond zelfs dat er geen diploma gevraagd werd. Toen hij binnenging en vroeg of die job nog vrij was, antwoordde de consulente van wel. Hij vroeg haar ook of ze kon bellen naar het bedrijf om te vragen of hij die job mocht hebben. Ze antwoordde meteen dat het niet zou lukken voor hem omdat hij niet over een A2-diploma beschikte, alhoewel op de vacature duidelijk stond dat er geen diplomavereisten waren. Toen hij de consulente om uitleg vroeg, antwoordde ze dat hij toch een diploma nodig had.

Waarom is hij goed voor deze baan maar ik niet?

Ook het verhaal van een gast uit Oostende die een vacature zag hangen voor een bedrijf waar ze 6 mensen zochten, is schrijnend. Hij trad binnen in het kantoor en hoorde de consulente tegen de persoon voor hem zeggen dat hij geluk had, dat hij de eerste kandidaat was. Toen hij aan de beurt was en vroeg naar de job, zei de dame dat alle 6 de plaatsen ingenomen waren. Hij confronteerde haar met wat hij net gehoord had, waarop zij antwoordde dat er inderdaad nog plaats was, maar dat dit toch geen job voor hem zou zijn.

Zo heeft KAJ al ettelijke verhalen en feiten verzameld, die vind je terug op www.interimactie.be.