Het is mogelijk!

We zijn onder de indruk van KAJ Eindhout, een afdeling met 63 ingeschreven leden! Het toont ons allen dat het mogelijk is! Ellen Voet, één van de 10 kernleden van de Eindertse Jongeren, vertelt.

Hoe ziet jullie ledenwerving eruit?

Eindertse JongerenIn Eindhout zijn er geen middelbare scholen. Na de lagere school verspreidt iedereen zich naar verschillende middelbare scholen in de buurt. Het lukte niet om die losse individuen te overtuigen om naar de KAJ te komen. Dus verlaagden wij de leeftijdsgrens naar het 6e leerjaar. Dan zitten ze nog allemaal samen in de klas en zien ze meteen wie er nog allemaal gaat zijn.

KAJ Sint-Pieters is een feit!

KAJ Sint-PietersEen nieuwe KAJ is er niet zomaar natuurlijk. Begin september 2012 ging ik op uitbouw in Sint-Pieters, Brugge. Deze plaats was gekozen op basis van een vooronderzoek.

Eenmaal ik Sint-Pieters gevonden had, vond ik vrij snel een bordje waarop “Tempelhof” stond, een plaats met sporthal, voetbalvelden, skatepark en speelplein. Daar moesten wel jongeren zitten. En ja, er waren jonge gasten. Heel veel eigenlijk. Er was een hele bende jongeren die aan het voetballen was en een andere groep snelde het aanpalende bosje in.

Jongeren op “Expeditie Robinson”

Expeditie Robinson

Op 7 augustus trok KAJ Eindertse Jongeren voor de elfde keer op zomerkamp. Dit jaar gingen we voor de eerste maal richting Brusselse Rand, namelijk Sint–Genesius–Rode. Dit kamp was net ietsje anders dan de andere jaren. Onze 16-plussers kregen voor de eerste maal een extra lang kamp voorgeschoteld. Zij mochten 10 dagen alles geven. Onze 16-min kon zoals steeds een week het beste van zichzelf geven. Elf kernleden werden vergezeld door een 30-tal leden en 2 kookouders.

Ons verblijf was helemaal ingekleed in het thema “Expeditie Robinson”. Zo verbleven de leden de ene dag in “Kamp Noord” en de andere dag in “Kamp Zuid”. In deze kampen speelden ze de hele dag verschillende activiteiten tegen elkaar. Gelukkig moesten ze niet zelf voor hun eten zorgen, hier zorgden onze kookouders voor. Onze gedreven kookouders dragen de roepnamen Moapie en Poapie en leerden ons heerlijke havermoutkoekjes en pudding maken. Diëten zit er tijdens ons kamp niet in!

Jongeren willen zeker en vast werken!

Lancering zwartboek36.500 werkzoekenden, waarvan 7.000 jongeren, tegenover 4.000 openstaande vacatures voor vaste jobs, 400 vacatures voor tijdelijk werk en 1.500 interimjobs. Dat is de situatie in Antwerpen vandaag. De helft van de vacatures op de VDAB-website zijn via interim. Ondanks dat duidelijke bewijs dat er te weinig werk is, blijven aan de toog of de koffietafel hardnekkige vooroordelen algemeen aanvaard: Jongeren willen niet meer werken, ze zijn lui, te kieskeurig, en de grootste dooddoener: Wie wil werken vindt werk want er is werk genoeg voor iedereen. Het is duidelijk dat wie dit zegt, de realiteit niet kent. Hoog tijd om eens te tonen wat wij in de zoektocht naar een goeie job allemaal meemaken, dachten Laura, Stefan, Hamza, Marlon, Joachim, Morad, Nicky, Ywan, David en Mohammed uit Antwerpen. We luisteren naar het relaas van hun eerste lokale bekendmaking.

Werkgevers zijn dom...

Zwartboek

Wie denkt dat bovenstaande uitspraak uit de mond van een donkerrode metallo-syndicalist komt, heeft het verkeerd voor. Het waren de woorden van niemand minder dan Federaal Minister van werk Monica De Coninck, of all people! Zo'n forse uithaal is geen alledaagse stellingname van de minister, tenzij daar een gegronde reden voor bestond...

Op 8 oktober lanceerden werkzoekende jongeren uit Antwerpen, Genk, Brugge, Brussel en Roeselare het boek 'Is dit nu de moderne arbeidsmarkt?' Dat gebeurde voor de ogen van een geïnteresseerd publiek, waaronder journalisten van toonaangevende kranten als De Standaard en De Tijd, alsook enkele vooraanstaande beleidsmakers in België. Met name Bruno Tobback, Wouter Van Besien, Wouter Beke en Peter Mertens, tekenden present als partijvoorzitters van respectievelijk sp.a, Groen, CD&V en PvdA. Ook bevoegd Federaal Minister van Werk Monica De Coninck was van de partij. Met de zogenaamde moeder aller verkiezingen in het verschiet kan het belang van hun aanwezigheid amper onderschat worden. Enkele van hun reacties kunt u hier lezen. Sta ons toe ook te noteren dat Vlaams Minister van Werk Philippe Muyters eens te meer niet op de uitnodiging van georganiseerde, werkzoekende jongeren inging en zijn kat stuurde.

Mijn ouders die scheiden? Een klap in mijn gezicht!

Weekend echtscheiding

“Mijn pa zei op een avond: "Ik ben weg." Dat was 't.”

Angelo: “Mijn eerste reactie was: eindelijk! Man, ik was opgelucht toen mijn pa 't vertelde. Mijn ouders riepen constant tegen elkaar en ik zat daar dan tussen. Leuk is anders, hoor.”

James: “Ze vertelden 't mij tijdens mijn examenperiode. 't Is niet dat ik het niet voelde aankomen, maar toch was 't een klap in mijn gezicht.”

Janne: “Ik voelde het aankomen: 't was non-stop ruzie maken. Nu is 't beter, althans wat het ruziemaken betreft.”

Simon: “Ik weet nog dat mijn pa op een avond zei: “Ik ben weg”. Dat was het. Ik heb uren zitten wenen. Ik snapte er niets van, zelfs nu nog altijd niet.”

Ik ga je buizen dit jaar

weekend school druk

Gebuisd door een slecht examenrooster!

'Doordat we teveel vakken na elkaar hebben, of moeilijke vakken op 1 dag halen we het niet.'

Vincent: Ik had 3 herexamens; Nederlands, Engels en wiskunde, maar toen ik mijn examenrooster kreeg, moest ik Nederlands en Engels op dezelfde dag doen. Ik was er door voor wiskunde, gebuisd voor Nederlands en mijn punten van Engels hebben ze me zelfs niet gezegd, want ik bleef toch al zitten. Een jaar mogen dubbelen!

Als ik er nu aan denk, ben ik eigenlijk wel kwaad: was er tussen die vakken een dag tijd geweest, was ik er wel door geweest!

Watervaleffect WTF?

Druk op school

Velen laten waarschijnlijk een zucht bij het lezen van deze titel en denken bij zichzelf pfff, dat ken ik. Druk op school is iets wat velen onder jullie ervaren en ondergaan. Soms met wat gemor en een sprankeltje protest, maar zonder echt gehoor te krijgen over wat dat allemaal betekent voor jullie en hoe sommigen daar echt onder lijden.

Met het team beroepskrachten binnen de KAJ gingen we op tweedaagse om rond dit thema te werken.

Vaak rijden er combi's rond die ons controleren

Politie en repressie

KAJ is een beweging die verandering wil, dat moeten we niet meer uitleggen. Jullie lazen al over de toestanden bij interim, maar ook andere thema's komen aan bod, bijvoorbeeld “politie en repressie”. Barbara, stadswerker voor de KAJ in Antwerpen, vroeg zich een aantal dingen af: hoe de politie omgaat met jongeren, wat de houding van de gemeente en de politiek is, wat nu juist de problemen en eventuele oplossingen zijn. Ze sprak met verschillende jongeren in Antwerpen-Noord (of twintig-zestig, zoals de wijk daar wordt genoemd, naar de postcode). Je leest hier enkele van de straffe verhalen die ze al heeft verzameld.

De jongeren van Antwerpen-Noord schieten goed met elkaar op. Ze spreken vaak af op de talrijke pleinen die aanwezig zijn in hun buurt: het Stuivenbergplein, het Viséplein of het Elisabethplein. Het zijn de plaatsen om met elkaar te praten of te sporten. De pleinen zijn een ontmoetingsplaats waar ze zich kunnen uitleven, maar er rijden ook vaak combi's rond om te controleren. De jongeren komen geregeld in aanraking met de politie en andere instanties.

Jongeren zijn het slachtoffer van scheidende ouders

1 op 3 jongeren werden ooit geconfronteerd met een scheiding van hun ouders. Dat is de harde realiteit in Vlaanderen en Brussel. Als ouders uit elkaar gaan zijn de kinderen hierbij direct betrokken. Eén van deze jongeren is Joke, 17 jaar.

Het verhaal van Joke

Zeven jaar geleden zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Ze maakten veel ruzie. Ik weet nog dat ik ’s morgens opstond om naar school te gaan, hen hoorde bekvechten in de keuken en stiekem meeluisterde. Toen ik al hun verwijten hoorde, ben ik al wenend terug naar mijn bed gelopen. Ik wilde niet meer naar school gaan. Ik kon er met niemand over praten. Sinds de scheiding woon ik afwisselend een week bij mijn moeder en een week bij mijn vader. Bij mijn moeder slapen we met drie op een kamer, ik als enig meisje. Ik heb totaal geen privacy. Ik moet mij bijvoorbeeld altijd omkleden achter de deur. Mijn vriendje meenemen op mijn kamer mag ik dus ook vergeten. Bij mijn papa heb ik een eigen kamer. Ik kan daar tenminste op mijn gemak zijn. Ik voel mij daar veel beter bij. Mijn papa krijgt het kindergeld en betaalt bijgevolg het meeste voor mij. Als ik dan bij mijn moeder ben en ik voor sportdag tegen vrijdag geld nodig heb, dan moet ik altijd eerst naar mijn vader gaan, onnozel dus.