Proletariërs aller landen, verenigt U!

JOC EuropeBonn, 30 november 2013. Het is het eerste weekend van de kerstmarkt in de voormalige hoofdstad van West-Duitsland. Duizenden opgeklede Duitsers nestelen zich in de opgedrongen sfeer van langverwachte gezelligheid, met aroma's van gluhwein, schnaps, pannenkoeken en ander zoets. Tot de sfeer van geestesverdoezeling doorbroken wordt door luide kreten. “Fair statt prekär!” schalt er door de ijle winterlucht. “No fix job, no future”, komt het steeds dichterbij. Een twintigtal jongeren, uitgedost in witte stofpakken met opgeprikte spreuken, zuigt de aandacht naar zich toe. Verbouwereerd kijkt de menigte toe. Sommigen lachen, anderen nemen een nip sterke koffie en zeggen: “die gasten hebben gelijk”. Enkelingen sluiten zich zelf bij die jongeren aan en spelden ook een spreuk op hun borst.

Zet ze samen in een kamer en ze maken elkaar af.

Campagne Echtscheiding‘Bijna een vijfde van de Vlaamse kinderen heeft gescheiden ouders’, kopt De Standaard vandaag in de krant. KAJ koos er vorig jaar voor rond dit thema te werken en beweging te maken in de afdelingen omdat we van onze jongeren verhalen te horen kregen over de gevolgen die echtscheiding op hen heeft. Na een jaar aan de slag om verhalen te verzamelen in de afdelingen in alle regio's, hebben we een eerste bundeling van feiten uit een 30-tal verhalen. We hoorden vaak jongeren dezelfde problemen aanhalen en hebben hierdoor al een eerste beeld, een analyse noemen we dat, van wat de gevolgen zijn voor jongeren met gescheiden ouders én waaraan we iets willen veranderen.

Ik ben verantwoordelijk voor hun financiële regeling.

Pieter: “Ik had ook letterlijk 2 portefeuilles, men pré bij de één mocht niet mee naar de ander. Ik had zo per ongeluk eens die van ons pa mee naar ons ma en dat vonden ze echt niet kunnen.”

Kim: “Mijn papa krijgt het kindergeld en betaalt bijgevolg het meeste voor mij. Als ik dan bij mijn moeder ben en ik bv. voor sportdag tegen de vrijdag geld nodig heb, dan moet ik altijd eerst naar mijn vader gaan.”

Het is mogelijk!

We zijn onder de indruk van KAJ Eindhout, een afdeling met 63 ingeschreven leden! Het toont ons allen dat het mogelijk is! Ellen Voet, één van de 10 kernleden van de Eindertse Jongeren, vertelt.

Hoe ziet jullie ledenwerving eruit?

Eindertse JongerenIn Eindhout zijn er geen middelbare scholen. Na de lagere school verspreidt iedereen zich naar verschillende middelbare scholen in de buurt. Het lukte niet om die losse individuen te overtuigen om naar de KAJ te komen. Dus verlaagden wij de leeftijdsgrens naar het 6e leerjaar. Dan zitten ze nog allemaal samen in de klas en zien ze meteen wie er nog allemaal gaat zijn.

KAJ Sint-Pieters is een feit!

KAJ Sint-PietersEen nieuwe KAJ is er niet zomaar natuurlijk. Begin september 2012 ging ik op uitbouw in Sint-Pieters, Brugge. Deze plaats was gekozen op basis van een vooronderzoek.

Eenmaal ik Sint-Pieters gevonden had, vond ik vrij snel een bordje waarop “Tempelhof” stond, een plaats met sporthal, voetbalvelden, skatepark en speelplein. Daar moesten wel jongeren zitten. En ja, er waren jonge gasten. Heel veel eigenlijk. Er was een hele bende jongeren die aan het voetballen was en een andere groep snelde het aanpalende bosje in.

Jongeren op “Expeditie Robinson”

Expeditie Robinson

Op 7 augustus trok KAJ Eindertse Jongeren voor de elfde keer op zomerkamp. Dit jaar gingen we voor de eerste maal richting Brusselse Rand, namelijk Sint–Genesius–Rode. Dit kamp was net ietsje anders dan de andere jaren. Onze 16-plussers kregen voor de eerste maal een extra lang kamp voorgeschoteld. Zij mochten 10 dagen alles geven. Onze 16-min kon zoals steeds een week het beste van zichzelf geven. Elf kernleden werden vergezeld door een 30-tal leden en 2 kookouders.

Ons verblijf was helemaal ingekleed in het thema “Expeditie Robinson”. Zo verbleven de leden de ene dag in “Kamp Noord” en de andere dag in “Kamp Zuid”. In deze kampen speelden ze de hele dag verschillende activiteiten tegen elkaar. Gelukkig moesten ze niet zelf voor hun eten zorgen, hier zorgden onze kookouders voor. Onze gedreven kookouders dragen de roepnamen Moapie en Poapie en leerden ons heerlijke havermoutkoekjes en pudding maken. Diëten zit er tijdens ons kamp niet in!

Jongeren willen zeker en vast werken!

Lancering zwartboek36.500 werkzoekenden, waarvan 7.000 jongeren, tegenover 4.000 openstaande vacatures voor vaste jobs, 400 vacatures voor tijdelijk werk en 1.500 interimjobs. Dat is de situatie in Antwerpen vandaag. De helft van de vacatures op de VDAB-website zijn via interim. Ondanks dat duidelijke bewijs dat er te weinig werk is, blijven aan de toog of de koffietafel hardnekkige vooroordelen algemeen aanvaard: Jongeren willen niet meer werken, ze zijn lui, te kieskeurig, en de grootste dooddoener: Wie wil werken vindt werk want er is werk genoeg voor iedereen. Het is duidelijk dat wie dit zegt, de realiteit niet kent. Hoog tijd om eens te tonen wat wij in de zoektocht naar een goeie job allemaal meemaken, dachten Laura, Stefan, Hamza, Marlon, Joachim, Morad, Nicky, Ywan, David en Mohammed uit Antwerpen. We luisteren naar het relaas van hun eerste lokale bekendmaking.

Werkgevers zijn dom...

Zwartboek

Wie denkt dat bovenstaande uitspraak uit de mond van een donkerrode metallo-syndicalist komt, heeft het verkeerd voor. Het waren de woorden van niemand minder dan Federaal Minister van werk Monica De Coninck, of all people! Zo'n forse uithaal is geen alledaagse stellingname van de minister, tenzij daar een gegronde reden voor bestond...

Op 8 oktober lanceerden werkzoekende jongeren uit Antwerpen, Genk, Brugge, Brussel en Roeselare het boek 'Is dit nu de moderne arbeidsmarkt?' Dat gebeurde voor de ogen van een geïnteresseerd publiek, waaronder journalisten van toonaangevende kranten als De Standaard en De Tijd, alsook enkele vooraanstaande beleidsmakers in België. Met name Bruno Tobback, Wouter Van Besien, Wouter Beke en Peter Mertens, tekenden present als partijvoorzitters van respectievelijk sp.a, Groen, CD&V en PvdA. Ook bevoegd Federaal Minister van Werk Monica De Coninck was van de partij. Met de zogenaamde moeder aller verkiezingen in het verschiet kan het belang van hun aanwezigheid amper onderschat worden. Enkele van hun reacties kunt u hier lezen. Sta ons toe ook te noteren dat Vlaams Minister van Werk Philippe Muyters eens te meer niet op de uitnodiging van georganiseerde, werkzoekende jongeren inging en zijn kat stuurde.

Mijn ouders die scheiden? Een klap in mijn gezicht!

Weekend echtscheiding

“Mijn pa zei op een avond: "Ik ben weg." Dat was 't.”

Angelo: “Mijn eerste reactie was: eindelijk! Man, ik was opgelucht toen mijn pa 't vertelde. Mijn ouders riepen constant tegen elkaar en ik zat daar dan tussen. Leuk is anders, hoor.”

James: “Ze vertelden 't mij tijdens mijn examenperiode. 't Is niet dat ik het niet voelde aankomen, maar toch was 't een klap in mijn gezicht.”

Janne: “Ik voelde het aankomen: 't was non-stop ruzie maken. Nu is 't beter, althans wat het ruziemaken betreft.”

Simon: “Ik weet nog dat mijn pa op een avond zei: “Ik ben weg”. Dat was het. Ik heb uren zitten wenen. Ik snapte er niets van, zelfs nu nog altijd niet.”

Ik ga je buizen dit jaar

weekend school druk

Gebuisd door een slecht examenrooster!

'Doordat we teveel vakken na elkaar hebben, of moeilijke vakken op 1 dag halen we het niet.'

Vincent: Ik had 3 herexamens; Nederlands, Engels en wiskunde, maar toen ik mijn examenrooster kreeg, moest ik Nederlands en Engels op dezelfde dag doen. Ik was er door voor wiskunde, gebuisd voor Nederlands en mijn punten van Engels hebben ze me zelfs niet gezegd, want ik bleef toch al zitten. Een jaar mogen dubbelen!

Als ik er nu aan denk, ben ik eigenlijk wel kwaad: was er tussen die vakken een dag tijd geweest, was ik er wel door geweest!

Watervaleffect WTF?

Druk op school

Velen laten waarschijnlijk een zucht bij het lezen van deze titel en denken bij zichzelf pfff, dat ken ik. Druk op school is iets wat velen onder jullie ervaren en ondergaan. Soms met wat gemor en een sprankeltje protest, maar zonder echt gehoor te krijgen over wat dat allemaal betekent voor jullie en hoe sommigen daar echt onder lijden.

Met het team beroepskrachten binnen de KAJ gingen we op tweedaagse om rond dit thema te werken.