Ola companeros/as! Cómo estás

Wij hebben fantastisch nieuws!!

In samenwerking met Wereldsolidariteit kunnen tien leden van KAJ op reis naar Peru. Natuurlijk niet gewoon als toerist, maar wel om een samenwerking met de Juventud Obrera Cristiano de Peru, de KAJ in het Zuid-Amerikaanse land, kennen te leren.

JOC Peru, een sterke beweging met een rijk verleden

Wist je dat de JOC Peru dit jaar haar 80-jarige bestaan viert? De JOC werd dus opgericht in 1935, dat is slechts 10 jaar na de oprichting van de KAJ hier bij ons. Peru is door haar ligging en geschiedenis een land met zeer verschillende culturen. Je hebt er grootstedelijke gemeenschappen als de hoofdstad Lima en steden verspreid over de 2.400 kilometer lange kustlijn. Meer landinwaarts is er het Andesgebergte, waar meer traditionele samenlevingsvormen voorkomen. Eens over de Andes zijn er vaak moeilijker bereikbare gemeenschappen die leven in de uitgestrekte jungle van het Amazonewoud.

Regels? Rechten? Plichten? Het kan anders!

School hoeft niet saai te zijn

Vorige weekend vond opnieuw het regio kernledenweekend van Melo plaats. Met de campagne school die op volle toeren draait en verschillende nieuwe kernleden die ervaringsdeskundigen zijn uit de middelbare school, besloten we om op zondag een regionale activiteit rond school te organiseren voor onze + 16 leden. Op voorhand hadden we hierover samengezeten met een werkgroepje. Er hadden al heel wat lokale activiteiten plaatsgevonden in onze regio en verschillende jongeren hadden hun verhaal al verteld. Maar dit eens met de hele regio doen, dat was nog wel een extra uitdaging.

Onderwijs is niet gratis!

  • Wie zag het nieuws over de hoge kosten in september voor nieuwe schoolboeken?
  • Wie las de artikels over de invloed van media, maatschappij en ouders op onze studiekeuze?
  • Wie is het beu 8u op schoolbanken te zitten en nog eens 2u huiswerk te moeten doen?
  • Waar begint ons sociaal leven?
  • Wie is het beu om minderwaardig te worden behandeld enkel omdat ze een bepaalde studierichting volgt?

Jij hebt een mening! En samen klinkt deze mening sterker!

Op 21 en 22 november leggen we onze stemmen en ervaringen samen!

Hoogtijd om komaf te maken met de precaire jobs!

precaire jobsAl enkele maanden kwamen we samen in Zaventem om onze ervaringen te bespreken met werken op de luchthaven. Toen, begin september, stootten we plots op een artikel over een event dat zou georganiseerd worden over de rol en de impact van Brussels Airport voor de verschillende regio's. Dit lazen we onder meer in het artikel:

Het imago van de luchthaven is één van de sleutelfactoren voor een succesvolle ontwikkeling

“Hoog tijd dus om komaf te maken met de precaire jobs!”, riep één van de intrimarissen, en daar was iedereen het volmondig mee eens.

Wij moeten onze piercings uitdoen, de directeur niet?

Regionale activiteit Gent-Eeklo

De eerste regionale activiteit rond het thema school Gent-Eeklo deden we tijdens ons jaarlijkse regioweekend. Op die manier zochten we een ideale mix tussen ontspanning en inhoud. We starten met een ludieke activiteit, onze directeur Nick en directrice Marte verwelkomen ons in hun school. De lessen zijn hier in ieder geval wel plezant, maar veel bijleren doen we niet. Bovendien zijn de leerkrachten overdreven streng, de regels soms zelfs absurd en niet iedereen gelijk voor de wet: Leerlingen moeten hun piercings uitdoen, maar de directeur niet? De frustratie stijgt bij sommigen per lesuur. Gelukkig is de realiteit een stuk rooskleuriger... Of toch niet helemaal? Tijdens de nabespreking blijkt duidelijk dat heel wat jongeren negatieve ervaringen hebben op school. Er kwamen veel verschillende uitspraken van veel verschillende jongeren, waardoor we een mooi geheel kregen van ervaringen waar we in toekomst veel mee kunnen doen.

Geslingerd worden tussen ouders... is echt niet leuk.

Nahan: Dat ik zo heen en weer geslingerd word tussen mijn ouders vind ik echt niet leuk. Zo zaagt mijn ma bijvoorbeeld tegen mij dat mijn pa de alimentatie weer te laat heeft betaald of dat ik moet zeggen tegen mijn pa dat hij mijn lenzen moet betalen. Ze doet dan ik-weet-niet-hoe boos tegen mij, terwijl ik daar eigenlijk niets kan aan doen. Ze moet dat tegen hem zeggen en niet tegen mij.

Lien: Ik had een vakantiejob gevonden die ik kon doen, in de buurt van mijn mama. Maar In de grote vakantie ben ik twee weken bij mijn pa. Uiteindelijk heb ik die vakantiejob niet kunnen doen omdat de verblijfsregeling niet mocht veranderen.

Lennert: Als ik uitga in de buurt waar mijn ma woont tijdens de week dat ik bij mijn pa ben mag ik niet bij mijn ma blijven slapen. Ik moet met mijn fiets terugkeren naar mijn pa dan, terwijl dat zo'n 10km is.

Die foto's zijn een mooi bewijs van onze vriendschap

Meisjeswerking KAmeleJon Roeselare

Achtergrond

We hebben reeds een behoorlijk traject afgelegd bij de uitbouw van de meisjeswerking in KAmeleJon. We startten namelijk al in 2013. De werking ontstond toen, omdat er steeds meer meisjes de weg vonden naar KAmeleJon. Die meisjes voelden zich echter niet altijd even goed in de onthaalwerking en/of bij de jongens. Deze signalen zorgden er voor dat we beslisten om een aparte meisjeswerking te organiseren.

De werking is continu in beweging. Zo zijn er momenteel een aantal nieuwe, sterke sleutelfiguren die we bij ieder aspect van de werking actief betrekken. Deze meiden zijn vlot in de omgang, oprecht geïnteresseerd in hoe het gaat met de andere meisjes, kunnen leuke activiteiten bedenken, kunnen activiteiten mee begeleiden... Bovendien staan ze stevig in hun schoenen. Ze horen verhalen waarbij vrouwen en de belangen van vrouwen naar de achtergrond geschoven worden, daarbij ervaren ze een sterk onrechtvaardigheidsgevoel. Binnen onze meisjeswerking willen we meer doen dan enkel ontspannende activiteiten. We willen ook durven dromen over wat de ideale situatie is als vrouw ten opzichte van ouders, van broers, van vriendjes. We willen aan persoonlijke en maatschappelijke verandering werken en daarbij zullen deze meisjes ongetwijfeld een belangrijke rol spelen.

Samen KAJ groter en sterker maken

Margo, KAJ d'Aa over cursus hoofdanimator

Wat hebben jullie allemaal gezien op de cursus hoofdanimator?

We hebben vooral gewerkt rond hoe je een groep kan maken! Zoals wij. We kwamen toe en kenden elkaar niet, het was een volledig nieuwe groep! We hebben zowel in de theorie gezien als in de praktijk ondervonden hoe je één geheel van al die individuen kan maken en zelfs nieuwe vriendschappen kan ontwikkelen. Waar we ook fel mee bezig waren, is hoe we rond de campagnes van KAJ kan werken in onze afdeling. Rond het thema school hebben we echt veel bereikt: “Wat is het probleem precies en hoe moeten we omgaan met wat we horen van de jongeren? Hoe kunnen we dit concreter maken?” Ik ontdekte dat je dit eigenlijk gemakkelijk in je eigen afdeling kan doen.

Een topweek!

De Paasvakantie staat gelijk aan animator cursus!

18 deelnemers, 6 begeleiders en 3 koks maakten er samen een schitterende cursus van.

De inhoud

Iedereen komt naar cursus om bij leren, allemaal samen willen we KAJ groter en sterker maken. Daarvoor bereidde de werkgroep een strak programma voor: kennismaken, ledenwerving, ledenopvolging en actie. Maar we zien niet alleen de theorie, we denken ook veel na hoe we dit kunnen toepassen in onze eigen afdeling. We eindigen daarom de week met een planning voor onze stage. De meesten kiezen voor 'ledenwerving'. We denken na over onze stappen: Wie wil ik naar mijn afdeling krijgen? Hoe ga ik die jongeren leren kennen? Hoe ga ik voor hen een leuke startactiviteit maken? Hoe ga ik er voor zorgen dat ze de rest leren kennen? Zo groeien alle zotte ideeën, vage plannen en kleine besluitjes uit tot een planning waarmee we direct aan de slag kunnen. Op deze manier willen we 75 extra leden in KAJ tegen november!

Break the school rules!

”We mogen of kunnen onze studierichting niet kiezen!”

Siebe: Ik wil graag deeltijds onderwijs doen, zodat ik halftijds een beroep kan aanleren, maar dat zien mijn ouders niet zitten. Ze zeggen dan: 'Daar moet je niet aan beginnen, daar zijt ge veel te slim voor.' Mensen zien dit als het laagste van het laagste en als je “hoger” aankunt probeer je dat eerst.

Lander: Ik wist helemaal niet wat ik wou worden dus wist ik ook niet wat ik wou studeren. Mijn kameraden gingen allemaal elektromechanica doen, dus ik deed ik dat ook maar. Mijn kameraden haalden genoeg punten en ik bleef zitten.

Ouders beslissen in onze plaats welke richting we moeten volgen. “Mik maar zo hoog mogelijk”, zeggen ze, maar wat wij zelf graag willen doen telt niet mee.

We moeten al erg vroeg kiezen welke richting we willen doen en de keuze is vaak definitief. Soms weten we gewoon nog niet welke richting we uit willen of waar we goed in zijn. Het gebrek aan goede informatie en echte begeleiding maakt dat dit grote gevolgen kan hebben.