EK waardig werk: jongeren vs Peeters 3-0

Na de lokale acties in Vlaanderen, en tijdens de match Ierland-België, zakten enkele delegaties van straffe jongeren af naar Brussel om daar hun acties voor te stellen. Wat hebben ze gedaan? Waarom? Wat beleven ze? En vooral: wat moet er veranderen?

Aanwezige partners kregen de kans om hierop te reageren. Tom Holvoet (KAJ en LBC), Tom Vrijens (ACV-Jongeren), Marijke Persoone (LBC-NVK, Hart boven Hard), Robert Crivit (Kinderrechtencoalitie, Uit de Marge, KAJ), Koen Raeymaekers (PvdA) en Ludovicus Mardiyono (YCW) kregen het woord.

Toon: Wat is dat voor een beleid waar miljonairs elk jaar rijker worden terwijl jonge mensen geen toekomst kunnen uitbouwen? We vinden het nog straf dat jullie dit hier zo rustig komen vertellen! Jullie weten nu al wat het is om flexibel te moeten werken. En die wet Peeters is er nog niet. Je kan je voorstellen hoe het er uit gaat zien als het straks twee of drie keer erger wordt!

Leen: Ik voel veel frustratie en woede als ik dit hoor. Vooral omdat mensen doen alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. We moeten dit meer naar buiten brengen!

De rode draad doorheen dit verhaal is dat het individu altijd maar zwakker en meer geïsoleerd komt te staan.

Intercambio JOC Peru y KAJ Flandes

Een duizelingwekkende mix van cultuur en natuur

12 mei, Chiclayo, Peru. De aankomsthal van de lokale luchthaven spuwt tien suffe, bijna strompelende gedaantes uit. Het zijn de KAJ-jongeren uit het kleine Belgenland. Na een reis van 16 uur wordt deze bende hartelijk ontvangen door een kleurrijke, energieke groep jongeren van de plaatselijke JOC afdeling. Op een felkleurige banner die ze speciaal voor deze gelegenheid lieten maken prijkt: “Intercambio JOC Peru y KAJ Flandes”. Het begin van tien onvergetelijke dagen.

Jongeren tegen de wet voor werkbaar werk!

Stop de precarisering van ons leven en ons werk!

Welk leven en welk soort samenleving willen wij?

Zo fundamenteel is de vraag die voorligt na de voorstellen van de regering over het zogeheten “werkbaar werk”.

Op persoonlijk niveau gaat het over: Willen wij nog vrije tijd, voor persoonlijke ontwikkeling of het uitbouwen van een gezin?  Willen wij onze vrije tijd nog zelf kunnen plannen, bijvoorbeeld door recup of verlof te nemen?  Willen wij na het werk voor onze broodwinning nog energie overhouden voor opvoeding van kinderen, zorg voor ouderen of zinvolle ontspanning?  Willen we nog een relatie kunnen uitbouwen met collega's?  Willen we ons kunnen ontwikkelen binnen een bepaalde branche of werkterrein?

Wet Peeters..Neen bedankt!

Coalitie van jongerenorganisaties wijst wetsvoorstel Peeters resoluut af.

Op de regeringstafel ligt momenteel het ‘wetsvoorstel Peeters’: een voorstel over de hervorming van onze arbeidsmarkt. Het doel van het wetsvoorstel is een grotere flexibiliteit en grotere winstmarges voor aandeelhouders. Dit voorstel gaat ten koste van de levenskwaliteit van werknemers en ons milieu. Het privéleven wordt opgeofferd aan een economie ten dienste van het geld in plaats van ten dienste van de mens en zijn omgeving.

Als jongeren zijn we dagelijks bezig met onze samenleving herdenken. Vernieuwende projecten opzetten en (verder)bouwen aan een toekomstmaatschappij van sociale gelijkheid zijn bij uitstek terreinen waar de stem van jongeren cruciaal is. Wij willen een maatschappij waarin jongeren zich samen en individueel kunnen ontwikkelen, en waarin het potentieel van ieder individu volledig tot zijn recht kan komen.

Als jongeren weigeren we mee te gaan in de logica om mensen meer te laten werken, minder te laten verdienen en zwaar te laten inboeten op levenskwaliteit. Wij weigeren onze vrije tijd op familiaal, cultureel of sportief vlak op te geven. Geleefd worden door onhoudbare werkuren is voor ons geen optie. Wij zullen geen burn-outgeneratie zijn, geen generatie zonder vakantie, geen generatie waar depressie en neerslachtigheid op de loer liggen door moeilijke werkomstandigheden en een verarmd sociaal en cultureel leven. Als jongeren weigeren we in te boeten op onze levenskwaliteit door het blind besparingsbeleid, terwijl we zien dat onze maatschappij wel in staat is meer welvaart te creëren.

Gekwalificeerde mensen kunnen hun talenten niet benutten

Woensdag 18 Mei 2016: Deze morgen vertrekken we naar Manthoc een organisatie dat opgericht is door de JOC Peru in 1989.

Mathoc is een organisatie dat kinderen opvangt voor en na school, waar ze de waarden en normen leren, op een speelse manier rond waardig werk.

Hier ontmoeten we verschillende jongeren. Alexander en Richa gaan allebei naar school en helpen met hun mama. We krijgen een rondleiding in het huis, zo gaan we van de bibliotheek tot aan twee verschillende werkruimtes. Eentje waar er armbandjes worden gemaakt, en zakken die ze zelf leren naaien en eentje waar er wenskaarten worden gemaakt uit gerecycleerd papier door de jongeren.

We ontmoeten Lourdes, een collega van Rita en Annemie van Wereldsolidariteit. Haar dochters zitten ook in een moeilijk project op vlak van werk. Één dochter (27 jaar) studeerde in de medische sector en vindt geen werk, zij woont met haar kind in bij Lourdes. Haar andere dochter (31 jaar) is chefkok van opleiding en week uit naar Canada om werk te zoeken omdat jobs in haar sector schaars waren in Venezuela. In Canada heeft ze een vergunning om te studeren, maar niet om te werken. Als inkomen werkt ze in het zwart als poetsdame bij gezinnen. Ook hier komen we het verhaal tegen van gekwalificeerde mensen die hun talenten niet kunnen benutten.

Op uitwisselingsreis bij de KAJ in Peru

Met de ton in de zon op het strand van Lima

Wanneer jullie dit lezen zijn wij bijna terug uit Peru. Wij, dat zijn Philip, Kaat, Syredin, Lorenzo, Zhaneta, Sigrid, Julie en Heide. Graag geven we jullie een woord uitleg over ons 'project Peru'.

In het najaar van 2015 lanceerde KAJ een oproep om met 10 KAJ-leden van 12 tot 22 mei op uitwisselingsreis te gaan naar Peru. Het thema van de uitwisseling is “precair werk”. Met de begeleiding van onze partnerorganisatie Wereldsolidariteit vonden we een sterke organisatie in het Zuiden die zich net als KAJ inzet voor betere werkomstandigheden: de JOC Peru (ja ja, de KAJ bestaat ook in Peru!). Op 12 december 2015 kwamen we voor de eerste keer samen in Brussel om het project Peru op gang te trappen. Wereldsolidariteit staat voor Menswaardig werk Wereldwijd om mensen een beter leven te bezorgen.

KAJ Puurs winnaar van de Gouden Johh trofee 2016

Johh staat voor Jonge helpende handen en is een organisatie van CM - ziekenzorg. Zij schrijven ieder jaar een wedstrijd uit die tot doel heeft het organiseren van een actie voor zieke of zorg- en/of hulpbehoevende mensen. Jongeren vanaf 12 jaar kunnen hier aan deelnemen.

Meter van het project was dit jaar de voormalige JIM presentatrice Eline Demunck.

Het project dat KAJ Puurs indiende was de opvang van een familie vluchtelingen in het KAJ lokaal tijdens de kerstperiode. Het was Kirsten Houthooft, de dochter van KAJ VB Willy Houthooft, die in november 2015 de aanzet gaf tot dit project. Als leerkracht in de Cardijnschool te Anderlecht (Joseph Cardijn, stichter van de KAJ..Toeval of niet?..) werd zij van zeer nabij geconfronteerd met de problematiek van wat vluchteling zijn betekent en wat de impact er van is op de vluchteling zelf: onzekerheid, onrust, twijfel, angst..

Eén van haar leerlingen en zijn familie waren dringend toe aan een periode van rust, een tijd zonder beslommeringen, een tijd om even op adem te kunnen komen. Vooral nadat ze het bericht hadden gekregen dat ze het klein kasteeltje in Brussel, waar ze al een tijd verbleven, dienden te verlaten. Vanuit die optiek rijpte het idee om de hele familie (vader, moeder, 5 kinderen) gedurende de kerstperiode de kans te geven om een tien tal dagen in gezinsverband te kunnen door brengen. Dit in alle rust en stilte, zonder al de drukte die er in een opvangcentrum maar al te vaak aanwezig is. De vraag werd gesteld aan de KAJ verantwoordelijken of zij het zagen zitten om het KAJ lokaal ter beschikking te stellen en dit project verder uit te werken.

Een diploma op zak geeft geen garanties

Dinsdag 17 mei 2016: Na een kort rustmoment en een lekker ontbijt vertrekken we naar Plaza de Armas om de werksituatie van schoenpoetsers te bevragen. Jesus Juares Guerrerro staat ons te woord. Hij vertelt ons dat er weinig jongeren werken als schoenenpoetser omdat de meeste jongeren naar school gaan. Hij werkt doorheen de week van 8u30 tot 14u en van 16u30 tot 20u. Enkel de zondag werkt hij in de voormiddag. Jesus verdient ongeveer 30-50 sol per dag( 10 à 15 euro/dag).

Tijdens het middagmaal vertelt Kelly Diana van JOC Chiclayo haar verhaal. Zij studeerde sociologie en vindt het moeilijk om werk te vinden. Haar diploma is soms zelfs een reden om haar niet aan te nemen, overkwalificatie is in Peru een storende factor bij het vinden van werk buiten de eigen sector.

Terug even op de schoolbanken

Maandag 16 mei 2016: Vandaag zitten even op de schoolbanken. We trekken naar de Universiteit van Bagua Grande voor een panelgesprek over waardig werk. In de zaal zitten leerlingen van het middelbaar onderwijs en studenten van de universiteit, aan de open deuren luisteren nieuwsgierige studenten aandachtig mee. Bij aanvang staat iedereen recht voor het volkslied. Respectvol staan we recht voor deze nationale trots.

Het eerste panellid Luis Joel Morillos García geeft uitleg over Beca 18. Dit is een studiebeurs voor jongeren die weinig middelen hebben om ook een kans te krijgen om verder te studeren. Om deze beurs te krijgen, moeten ze slagen op een toegangsexamen en ook effectief elk trimester slagen op hun examens. In totaal zijn er 970 beurzen voor jongeren tussen 17 en 24 jaar. De universiteit krijgt zo een heterogene bezetting van jongeren uit de verschillende dorpen van het Amazonegebied.

Beca 18 veranderde het leven van vele jongeren

Na het afstuderen zijn de jongeren met Beca 18 zeker van een plekje op de arbeidsmarkt in de private of publieke sector en helpen zo mee aan de ontwikkeling van het land.

Als jongeren zich organiseren, staan ze sterker om verandering te bekomen in Peru

Zondag 15 mei 2016: Na een nachtelijke busrit komen we aan bij de gastgezinnen in Bagua Grande.

Bagua Grande is het hart van het Amazonegebied.

De gastvrijheid is even warm als het klimaat! In een lokaal van een plaatselijke school SUTEP ontmoeten we de JOC van Bagua Grande en de vakbond van leerkrachten. Dit is de enige nationale vakbond, waardoor ze heel sterk zijn. Een aantal militanten van JOC Bagua Grande, zoals Artidoro en Damien, vonden hier hun roeping om leerkracht te worden. Dit versterkte de band tussen de vakbond en scholen. JOC Bagua Grande richtte een school op voor jongeren die werken en studeren tegelijk, dat eveneens een stageplaatsen is voor studenten onderwijs. De JOC voorziet vormingen voor hun leden samen met een vormingscentrum. Een nieuwe actie helpt studenten aan de universiteit in een precaire werksituatie. Resultaten hiervan zullen pas over een paar jaar duidelijk zijn.