KAJ Sint-Pieters is een feit!

KAJ Sint-PietersEen nieuwe KAJ is er niet zomaar natuurlijk. Begin september 2012 ging ik op uitbouw in Sint-Pieters, Brugge. Deze plaats was gekozen op basis van een vooronderzoek.

Eenmaal ik Sint-Pieters gevonden had, vond ik vrij snel een bordje waarop “Tempelhof” stond, een plaats met sporthal, voetbalvelden, skatepark en speelplein. Daar moesten wel jongeren zitten. En ja, er waren jonge gasten. Heel veel eigenlijk. Er was een hele bende jongeren die aan het voetballen was en een andere groep snelde het aanpalende bosje in.

Het eerste contact

Ik trok m'n stoute schoenen aan en ging naar een jongen. Ik vroeg hoe hij heette en of ik wel degelijk in Sint-Pieters was. Hij heette Marlon, maar bekeek me eerst wat raar. Hij vroeg wat ik eigenlijk deed. Ik vertelde hem mijn naam en dat ik uit de KAJ kwam. Ook zei ik dat ik wat jongeren wou leren kennen omdat ik niets over Sint-Pieters wist. Daaropvolgend nam hij mij mee naar een kraakpand, dat gebouw waar ik de jongeren door het bosje naartoe zeg trekken. De rest van zijn maten hing daar wat rond. Marlon nam toen het woord en zei tegen de rest wie ik was en dat ik wat vragen had.

KAJ Sint-PietersIk vroeg hen bijvoorbeeld of het leuk wonen was in Sint-Pieters, of ze er veel vrienden hadden, of er veel te doen was voor de jeugd en wat ze allemaal deden. En hup, ik was vertrokken. Voor ik er erg in had, stonden ze allemaal rond mij en antwoordden ze op mijn vragen. Ik was door het dolle heen hoe enthousiast die gasten al waren. Toen de namiddag bijna om was, vroeg ik hen of ze daar veel zaten. En ze antwoordden: “Zeker iedere week!” “Dus”, zei ik, “als ik volgende week terugkom, dan vind ik jullie hier?”. Dylan gaf mij voor de zekerheid zijn nummer zodat we elkaar de week nadien zeker zouden vinden.

Zo begon het dus. Wekelijks ging ik op woensdagnamiddag naar Sint-Pieters om de gasten daar te leren kennen. Ik had een schrift bij waarin ik hun antwoorden noteerde. Ik vroeg hen waar ze naar school gingen en wat ze deden. Ik vroeg hen wat hun hobby's waren, ook al kreeg ik daar bij iedereen ongeveer hetzelfde antwoord op: “Buiten zitten en chillen.” Ik vroeg hen veel en leerde hen beetje bij beetje kennen. Op den duur liet ik mijn schrift achterwege, omdat ik als een van hen wou meedoen en hen zo beter te leren kennen. Toen ik van de meesten wel 't een en 't ander wist, stelde ik voor om eens iets te doen. Omdat ze er eigenlijk altijd maar hingen en er af en toe wel eens gezegd werd: “Pfff, wat gaan we doen? We vervelen ons eigenlijk.” Ik vroeg wat ze wilden doen en zo speelden we eens een namiddag met de bal, we petanqueten ook of we speelden basket. Op die manier begon alles. Uiteraard bleef ik vragen stellen: “Hoe was het op school? Hoe is het thuis? Hoe is dit of dat afgelopen?” Als ze iets verteld hadden bijvoorbeeld over een toets of een examen of wat er thuis gebeurd was, vroeg ik hen hoe het was geweest. Dit zorgde voor een band. Ik moest ook niet meer telkens vragen hoe het op school of thuis was, maar ik kon terugkoppelen op wat ze al verteld hadden.

Er staat ons heel wat te wachten, maar we zijn er klaar voor en zien het keihard zitten!

Het voorstel: KAJ Sint-Pieters

KAJ Sint-PietersIk denk dat het ongeveer half april was toen ik voor de eerste keer sprak over een KAJ oprichten. Het was in een gesprek dat ik al zoveel had gehad met de gasten daar: “We vervelen ons.” Ik zei hen dat ze een KAJ konden oprichten, dan konden ze andere leuke dingen doen dan chillen. Mijn voorstel werd echter een beetje weggelachen. Ze zeiden me dat er toch niemand zin zou in hebben en dat dat verloren moeite was. Dan kenden ze me nog niet, ik bleef week na week teruggaan en we deden toffe dingen. Tot op een moment dat ik alleen met Sam en Cédric buiten was. Toen zeiden ze me dat zij het wel zagen zitten om een KAJ op te richten. Vanaf toen is het eigenlijk heel rap gegaan. We kwamen nog altijd wekelijks samen, met of zonder de anderen, maar we praatten over activiteiten en wie van hun vrienden zeker moest betrokken worden. Tegen half juni hadden ze een voorstel voor een activiteit en maakten we samen een blad op voor een uitnodiging. Tijdens de grote vakantie gingen we op zoek naar jongeren op pleintjes om onze uitnodiging aan uit te delen. De gasten nodigden zelf hun vrienden uit. We hingen affiches op in plaatsen waar veel volk kwam. De gasten waren enorm gemotiveerd om de boel in gang te steken. Tegelijkertijd waren er kriebels aanwezig, want dit was de eerste keer dat ze georganiseerd aan iets begonnen.

Pfff, wat gaan we doen? We vervelen ons eigenlijk.

Onze Startactiviteit

KAJ Sint-PietersEn dan was het plots 17 augustus, de dag waarop we de startactiviteit lieten doorgaan. Op de uitnodigingen hadden we gezet dat het om 13u30 begon. Pas om 14u lieten een aantal mensen hun hoofd zien. We begonnen al angst te krijgen dat er niemand zou afkomen.

De activiteit zelf was een ladderspel. De bedoeling van het spel was dat duo's elkaar gingen uitdagen in een aantal opdrachten om zo de bovenste sport van de ladder te bereiken. Na afloop was er een picknick met snoep en koekjes.

Vanaf september gaan we van echt start, zoals de meeste afdelingen, op vrijdagavond om de 2 weken. De komende weken gaan we woensdagnamiddag op ledenwerving om de gasten wat beter te leren kennen en hen uit te nodigen. Op die manier zullen we activiteiten die de gasten interesseren in elkaar steken. Ook gaan we een tweede keer op huisbezoek bij diezelfde jongeren.

Er staat ons heel wat te wachten, maar we zijn er klaar voor en zien het keihard zitten!

Plaats reactie