precaire jobsAl enkele maanden kwamen we samen in Zaventem om onze ervaringen te bespreken met werken op de luchthaven. Toen, begin september, stootten we plots op een artikel over een event dat zou georganiseerd worden over de rol en de impact van Brussels Airport voor de verschillende regio's. Dit lazen we onder meer in het artikel:

Het imago van de luchthaven is één van de sleutelfactoren voor een succesvolle ontwikkeling

“Hoog tijd dus om komaf te maken met de precaire jobs!”, riep één van de intrimarissen, en daar was iedereen het volmondig mee eens.

Wie is iedereen?

Samen met zijn collega's ontslagen in juni om plaats te maken voor jobstudenten.

Alex, 22j: Eerst hadden ze gezegd dat ik heel de maand juli en augustus fulltime mocht blijven werken bij Autogrill. Nu moest ik ander werk zoeken voor de zomermaanden, wat niet gemakkelijk is met al die jobstudenten. Intussen moet ik de huur wel blijven betalen.

Geen loon bij ziekte of arbeidsongeval

Marouane, 24j: Bij DHL Aviation krijgen we op vrijdag onze uren voor de volgende week, maar ons contract krijgen we pas op donderdag de week nadien. Zo kunnen ze onze weekcontracten nog omzetten naar dagcontracten, als we bijvoorbeeld ziek zijn of een werkongeval hebben. Dan moeten ze ons niet betalen.. Ik heb beide scenario's al meegemaakt.

Combineert 3 jobs om aan een fulltime te komen

Jens, 23j: Na 2 jaar interim bij Aviapartner heb ik nu eindelijk mijn eerste tijdelijke contract gekregen. Na een positieve evaluatie kreeg ik te horen dat ze mij “helaas enkel een parttime contract kunnen geven”. Om rond te kunnen komen ging ik op zoek naar ander werk om te combineren. Zo werk ik nu bij Aviapartner, TNT en Swissport. Het plannen en papierwerk nemen enorm veel tijd in beslag.

Na 6 maand ontslagen zonder evaluatie

precaire jobsSaid, 20j: Omdat ik bij Swissport werkte als interimmer zijn ze blijkbaar niet verplicht om mij een evaluatie te geven. De reden die ze mij persoonlijk gaven klopte helemaal niet, maar alleen sta je nergens.

In het artikel lazen we ook dat de Sociale partners (vakbonden en werkgeversorganisaties) zouden aanwezig zijn, net als Vlaams minister Ben Weyts en Brussels minister Didier Gosuin. We vonden het belangrijk dat zij van ons hoorden wat er zich eigenlijk achter de schermen plaatsvindt van die sociaal-economische motor voor de regio's. Daarom besloten we een actie op poten te zetten.

Eerst en vooral moesten we meer getuigenissen verzamelen. Met meer sta je nu eenmaal sterker in je schoenen. Daarom trokken we verschillende keren naar de luchthaven om andere jongeren te gaan aanspreken. Heel vaak werd ons verhaal bevestigd. Maar mensen overtuigen om hun verhaal publiek te maken bleek moeilijker te zijn. Iedereen had immers schrik om zijn job te verliezen. Een delegee van Swissport vertelde ons hoe dat komt:

Mensen worden dikwijls ontslagen wanneer ze hun mond durven opendoen over de werkomstandigheden of vragen naar een vast contract van onbepaalde duur,

Zelfs nadat ze al verschillende jaren in het bedrijf werken. Dan zijn ze opeens geen goede werknemers meer en zoeken ze naar smoesjes om je te kunnen ontslaan. Daarom doen de meesten zwijgend voort, uit schrik ergens anders opnieuw te moeten beginnen”

Hierna besloten we om een grote oproep te lanceren om anoniem te komen getuigen. We deelden flyers uit op verschillende plaatsen waar werknemers passeren. Daarnaast mochten we plakkaten uithangen in het dienstencentrum van het ACV in Zaventem en zochten we contact op met verschillende delegees van de betrokken bedrijven. Zij konden ons in contact brengen met werknemers én ex-werknemers van de bedrijven.

Uiteindelijk geraakten we hiermee aan voldoende getuigenissen om ons verhaal mee te onderbouwen. Het bleef echter moeilijk om veel mensen op de been te brengen voor een publieke actie. Hoe verschrikkelijk ze de situatie ook vonden, iedereen zat in met zijn job of met de mogelijkheid om nog een job te vinden. Daarom werkten we achter de schermen aan een manier waarop ook deze jongeren op één of andere manier aanwezig konden zijn. We besloten plakkaten te maken waar de schaduw van hun gezicht op te zien was, samen met het bedrijf waar ze werk(t)en en wat ze hebben meegemaakt. Om onze boodschap extra kracht bij te zetten, vroegen we de ACV-jongeren om ons te vergezellen.

Uiteindelijk was het moment aangebroken. Op 22 september kwamen we eerst nog samen in Zaventem om de laatste afspraken te maken. We hadden heel wat pers uitgenodigd. De interimarissen trokken van daar samen met de KAJ en ACV-jongeren naar het Sheraton Hotel op de luchthaven, waar het event zou plaatsvinden. Hier deelden we flyers uit aan de genodigden en gaven we interviews aan de aanwezige pers. De politie kwam ons vertellen dat we eigenlijk geen actie mochten doen op de luchthaven. Maar een inspecteur fluisterde ons toe dat ze eigenlijk veel sympathie had voor wat we deden. Haar dochter werkte ook op de luchthaven en maakte dezelfde dingen mee.

Dit stak ons een extra hart onder de riem. Said had zich ingeschreven voor het event en mocht voor alle aanwezigen, de ministers, de vakbonden en de werkgevers, vertellen wat hij had meegemaakt bij Swissport. Intussen gingen de andere interimarissen hun “collega- interimarissen ” bij Autogrill opzoeken in het gebouw van Brussels Airport, om hen op de hoogte te stellen van de actie. Ook hier werd weer heel bevestigend gereageerd. Uiteraard kon niet zomaar iedereen het werk neerleggen, maar we hebben toch veel mensen aan het denken gezet. Op die manier werden zo'n 300 pamfletten met informatie gericht verspreid. Die avond was onze actie te zien op Ring-tv en we haalden de regionale pers.

Intussen zijn we alweer samen gekomen om onze actie te evalueren en om nieuwe stappen te zetten om nog meer jongeren te bereiken. Wordt zeker vervolgd!!

Hieronder nog de eisen die de interimarissen hebben gesteld:

  • Werkzekerheid zeker geen dag contracten
  • Meer duidelijkheid minder zever met papieren en geen gesjoemel met contracten
  • Een eerlijke evaluatie, geen machtsmisbruik en vriendjespolitiek
  • Een lening kunnen aangaan
  • Een vast contract, vertel ons eerlijk wanneer en hoe we dit kunnen krijgen
  • Dezelfde behandeling als vaste werknemers
Een vast contract moet de regel zijn, niet de uitzondering!

Plaats reactie