Bert (23j) heeft een diploma van houtbewerking. Al vier jaar aan een stuk loopt hij de interimkantoren af. In die vier jaar heeft hij met dag-, week- en maandcontracten gewerkt op tal van verschillende plaatsen en in de meest uiteenlopende sectoren.

Je hebt al verschillende jobs achter de rug, maar hebt houtbewerking gedaan. Zoek je dan enkel daarin?

ik werk nu en dan, dus ik weet niet wie ik benToen ik afstudeerde met mijn diploma houtbewerking, zag ik het volledig zitten. Ik zou werk vinden in die sector. Maar telkens hoorde ik dat ik geen ervaring had. Naarmate de maanden vorderen, begin je elke job aan te nemen dat je kan. Al is het voor een dag als afwasser, dan eens een week als poetser. Je doet het gewoon. Op den duur verleg je je criteria. Soms zou je niet meer weten wie je zelf bent eigenlijk en wat je nog wilt. Je wordt geleefd.

Het gevoel dat je eigen toekomst wordt bepaald door anderen is gewoonweg energieslopend.

Wat is dat dan je eigen toekomst die bepaald wordt door anderen?

Ik moet bijvoorbeeld plots een opleiding heftruck-chauffeur volgen omdat ze daarin vacatures hebben. Ik moet een week als poetser werken omdat ze me anders oproepen van de RVA. Ik had een droom om te werken met mijn handen en wat ik graag deed. En zo geraak je niet vooruit in je leven.

Heb je het dan enkel over je werk of zijn er andere dingen in het leven waar je niet vooruit geraakt?

Sinds mijn 15e ben ik al samen met Elisa. Zij heeft al goed gespaard, want ze werkt al sinds haar 18e in het kapsalon van haar mama. We wilden graag samenwonen, een huis kopen leek ons de meest logische beslissing. Toen we naar de bank gingen om een lening te vragen, wou die man onze lonen samentellen, maar door mijn korte jobs kon hij er geen vast loon op plakken. We kregen onze lening niet. Ik voelde me verschrikkelijk schuldig tegenover Elisa. Ze zei wel dat ze het niet zo erg vond, maar sindsdien heb ik het gevoel dat ze toch minder in me gelooft. Ze snapt niet dat ik maar geen vast contract te pakken krijg. Het maakt me verschrikkelijk onzeker.

En kun je plannen op lange termijn?

Ik werk nu en dan, dus ik weet niet wie ik benJe kan geen duidelijke plannen maken in je dagdagelijkse leven. Zelfs niet voor morgen. Ik hou van voetbal. Maar mijn werken via interimcontracten heeft ook hier een effect op. Bij onze voetbalclub is het zo dat als je de woensdag niet mee traint, dat je de match op zaterdag niet mag meespelen. Het is veel gebeurd dat ik dinsdag werd gebeld om de volgende dag te gaan werken. Vorige maand was wel erg. Ik had meegespeeld in de eerste helft. Tijdens het kwartier rust, zat ik in de kleedkamer en checkte ik mijn gsm. Ik herkende het nummer al: het was TempoTeam om te zeggen dat ik over een uur verwacht werd in het magazijn van Maenhout. Ik heb mijn boel moeten pakken, de trainer een dikke sorry moeten zeggen en na een uur stond ik daar in Maenhout, met mijn sportzak nog mee.

Heb je al meegemaakt dat, als vrienden je uitnodigen, je op voorhand al moet zeggen dat je het nog niet weet of je zal komen omdat je misschien zal kunnen werken?

Wat voor andere mensen logische dingen zijn, zijn voor mij niet simpel. Zo wou ik Elisa verrassen met een etentje dat we acht jaar samen waren. Ik had gereserveerd in een restaurant. Accent belde me dat ik de late ploeg moest doen in Mc.Cain. Ik heb het restaurant moeten afzeggen. Gelukkig had ik het Elisa niet op voorhand gezegd. Zulke dingen leer je jammer genoeg wel als je jaren via interimcontracten werkt.

Heb je al eens meegemaakt dat mensen je vragen 'wat je doet' en als je antwoordt dat je werk zoekt of dat je eens afwasser bent en dan poetser, mensen je scheef bekijken?

Dat gebeurt zeker! Met kerst nog was er een familiefeest en natuurlijk vragen de tantes dan altijd: “En, heb je al werk?” Want interimjobs tellen duidelijk niet mee als 'werk'.

 

Ik noemde al mijn jobs op van de voorbije maanden en mijn tante antwoordde daarop: “Amai, jij weet precies ook niet wat je wilt hé.”

 

Dat is hoe mensen het zien. Je bent pas iemand als je je beroep kunt zeggen. En later op de avond ontstond een discussie tussen mijn neef en ik. Hij is makelaar en verdient stukken van mensen. “Ik ga werken om jou te kunnen betalen”, zei hij me vlakaf.

Je zegt dat interimjobs precies niet meetellen als werk. Heb je dan het gevoel dat je ook niet meetelt op de werkvloer als echte collega?

Inderdaad. Je kan nooit echt praten over 'mijn collega's', want ze zijn zo tijdelijk. Als je interimjobs doet, is het echt de uren kloppen dat je moet werken en je daar doorheen trekken. Een band opbouwen, lukt niet. Je kent die mensen maar een dag of misschien een week. In Mc.Cain stond ik een week naast dezelfde man. Ik vond dat wel een toffe en het klikte. Maar nadien zag ik hem natuurlijk niet meer en dat vond ik echt jammer.

Heb je het gevoel dat je een duidelijke rol hebt in je leven?

 

Mijn leven als werkzoekende is een rollercoaster.

 

De ene week sta je aan de interimkantoren en ben je werkloos, de andere week zit je in de lessen van een VDAB-opleiding, nog een andere week sta je aan de band en dan begint het weer opnieuw. Gewoon even kunnen zeggen “ik werk als schrijnwerker in deze meubelfabriek” zou me al zoveel gelukkiger en geruster maken. “Ik werk, dus ik ben.”, maar niet “Ik werk nu en dan, dus ik weet eigenlijk niet wie ik ben.” Als je een job hebt, ben je altijd een bepaalde persoon en heb je een duidelijke rol in je leven. Ik zie dat aan mijn vriendin ook. Zij kan vol trots zeggen dat ze kapster is.

Heb je het gevoel dat je je kan ontspannen als je 's avonds thuiskomt en niet weet of je de volgende dag nog zal kunnen werken?

Ontspannen is moeilijk. Let op, als ik in het jeugdhuis zit, dan ga ik er wel volledig voor met mijn vrienden. Maar toch hoop ik dat ze bv. niet over hun werk beginnen praten. Of ik hoop dat ik geen onverwachtse telefoon krijg van het interimkantoor. Of hoop ik dat Elisa niet boos is als ik weer moet zeggen dat ik geen vaste job heb gevonden.

Plaats reactie