“Wat is dat allemaal met de VDAB, zeg?” Aan het woord is Philip, net terug van de Vlaamse Dienst voor Arbeidsbemiddeling en Beroepsopleiding en duidelijk gefrustreerd. Hij was niet akkoord met de zaken die voor hem beslist werden. We belden wat jongeren op die in dezelfde situatie zaten en de volgende week zaten we rond de tafel om onze verhalen met elkaar uit te wisselen. Na de uitwisseling werd het duidelijk dat er gelijkenissen in de verhalen zaten. We probeerde feiten te groeperen en hieruit kwam onze eerste analyse.

Waar loopt het zoal mank?

Ik moet een opleiding gaan volgen waar ik geen interesse in heb.

Philip: Ik moet een opleiding als heftruckchauffeur gaan volgen maar ik wil helemaal niet in een magazijn gaan werken. Ik heb een diploma als stoffeerder, ik zou graag in deze sector werken.

Dario: Ik heb aangegeven dat ik graag met mensen bezig ben. Ik zou graag een opleiding als opvoeder starten. Ze zeiden dat daar genoeg volk voor is en dat ik maar een opleiding moest volgen als slager, want dat is een knelpuntberoep.

Ze dreigen ermee dat ik geen dop meer krijg.

Nieke: Ik werk nu al twee jaar met tijdelijke contracten. Ik kreeg voor de volgende twee maanden nog een contract aangeboden. Ik vertelde aan mijn begeleider bij de VDAB dat ik dit niet ging aannemen omdat ik eens graag op KAJ kamp wou. Ze antwoordden mij als je dat doet dan krijg je het volgend half jaar ook geen dop.

Ze geven me vaak het gevoel dat ik lui ben, dat ik niks doe op werk te vinden.

Philip: Ze zeggen dat ik mijn cv online moet aanpassen. Ik geef aan dat ik dat vorige maand pas gedaan heb en ik niks veranderd is sindsdien. De vrouw zei vlakaf: je bent gewoon te lui.

Het is vaak niet duidelijk waarom wij naar de VDAB moeten gaan.

Dario: Ze zegden mij: je cv is in orde en je solliciteert genoeg, maar spijtig genoeg zijn er veel jongeren werkloos en dan mag terug vertrekken. Waarom moet ik hier mijn tijd in steken?

Geen woorden, maar daden!

We zochten medestanders die in dezelfde situatie zaten. Daarom begonnen we jongeren aan te spreken aan VDAB-kantoren en in onze eigen afdelingen. Om zo onze analyse uit te breiden en meer jongeren te overtuigen dat deze zaken moeten veranderen.

We zouden de wanpraktijken van de VDAB bekend willen maken aan iedereen. Maar vooral aan de medewerkers van de VDAB. Zo maakten we een afspraak met een VDAB-medewerker om vragen te stellen, in discussie te treden en zo de andere kant van het verhaal te horen.

We gaan in elk geval door met de strijd voor onze rechten!

Plaats reactie