Na de lokale acties in Vlaanderen, en tijdens de match Ierland-België, zakten enkele delegaties van straffe jongeren af naar Brussel om daar hun acties voor te stellen. Wat hebben ze gedaan? Waarom? Wat beleven ze? En vooral: wat moet er veranderen?

Aanwezige partners kregen de kans om hierop te reageren. Tom Holvoet (KAJ en LBC), Tom Vrijens (ACV-Jongeren), Marijke Persoone (LBC-NVK, Hart boven Hard), Robert Crivit (Kinderrechtencoalitie, Uit de Marge, KAJ), Koen Raeymaekers (PvdA) en Ludovicus Mardiyono (YCW) kregen het woord.

Toon: Wat is dat voor een beleid waar miljonairs elk jaar rijker worden terwijl jonge mensen geen toekomst kunnen uitbouwen? We vinden het nog straf dat jullie dit hier zo rustig komen vertellen! Jullie weten nu al wat het is om flexibel te moeten werken. En die wet Peeters is er nog niet. Je kan je voorstellen hoe het er uit gaat zien als het straks twee of drie keer erger wordt!

Leen: Ik voel veel frustratie en woede als ik dit hoor. Vooral omdat mensen doen alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. We moeten dit meer naar buiten brengen!

De rode draad doorheen dit verhaal is dat het individu altijd maar zwakker en meer geïsoleerd komt te staan.

Wanneer de mensen de verhalen van jongeren horen zien we dat er met veel verontwaardiging wordt gereageerd op de voorstellen van Peeters.

Nu bestaat er een duidelijke regelgeving omtrent overuren. De vakbond wordt betrokken bij het maken van afspraken en er bestaat de mogelijkheid om de overuren te recupereren. Met de wet Peeters kan men ons allemaal veel meer overuren laten draaien, zonder dat we deze kunnen recupereren. Bovendien betekent dit dat er nog minder werk zal overblijven voor wie momenteel zonder job zit.

Over de 45-urenweek beweert men dat jongeren vragende partij zijn. Voorbeelden uit de praktijk hebben echter aangetoond dat de werknemer vaak weinig te zeggen heeft in de “onderhandeling” over wanneer en hoeveel hij zal moeten werken.

Ook het loopbaansparen vinden wij geen goed idee. Stel je voor: je spaart je overuren op tot aan het einde van je loopbaan om dan over een aanvullend pensioen te beschikken. In dit individualistisch systeem zal men zich moeten afvragen welke gevolgen een kind nemen zal hebben voor zijn of haar pensioen later. Hebben we daarvoor zolang sociale strijd geleverd?

Meer en meer komen we tot het besef dat er een heel systeem zit achter wat de jongeren meemaken. Overal in Europa zien we namelijk dezelfde tendensen:

  • in Engeland bijvoorbeeld is er al een systeem vergelijkbaar aan het interimcontract van onbepaalde duur: het 'zero-hours-contract',
  • in Duitsland zagen we de invoering van 'mini-jobs'
  • in Spanje en Griekenland werd het minimumloon met 2/3 verminderd.

Beleidsmakers maken zich sterk met de uitspraak dat, volgens de statistieken, de jongerenwerkloosheid daalt. Maar welk soort jobs krijgen we voorgeschoteld? Wetende dat er intussen ook een toenemende groep jongeren is die volledig buiten die cijfers vallen, die niet in contact komen met de vakbond, VDAB, RVA of OCMW. Deze jongeren vallen volledig uit de boot.

Geen twijfel mogelijk... Wij willen..

  • een vast contract van onbepaalde duur
  • plannen kunnen maken, een toekomst kunnen uitbouwen
  • betere communicatie rond rechten en plichten, uurschema’s, en een eerlijk evaluatie
  • een waardig loon, genoeg om een gezin te onderhouden, om vrije tijd te hebben, om te kunnen sparen.

We moeten ons laten inspireren door de jongerenacties in Frankrijk. Als het daar lukt om zoveel jongeren te verenigen, moet dit in België ook kunnen. We kunnen niet wachten tot onze politici het probleem oplossen. Want om eerlijk te zijn. Het probleem zal niet opgelost geraken. Integendeel. Alleen maar groter worden.

Op 29 september trekken we met z'n allen weer naar de nationale betoging in Brussel. Daar gaan wij het jongerenblok versterken: een samenwerking met jongerenorganisaties van over heel België: Nederlandstalige en Franstalige jongerenvakbonden, studentenorganisaties en jeugdorganisaties bundelen samen hun krachten tegen deze nieuwe wetsvoorstellen.

Hoe zorgen wij ervoor dat we met zoveel mogelijk jongeren zijn?

Organiseer zelf een activiteit, vraag vrienden, familie en collega's om mee te strijden opdat onze toekomst een waardige toekomst kan zijn.

Let's do this!

Plaats reactie