Op vrijdag 27 november trokken enkele verkopers hun stoute schoenen aan en kwamen ze samen om te vertellen over hun werk. Allebei werken ze in een winkel. De winkels waar jij en ik, wekelijks, maandelijks naartoe gaan. Hoeveel kajotters werken? Hebben bedenkingen en opmerkingen over de gang van zaken? Natuurlijk mogen we blij zijn dat we werken. Hallo! Daarover hoor je ons niet klagen! Maar er zijn toch wel enkele dingen die zeker anders kunnen.

Een kleine zaal en enkele nieuwsgierige mensen van de Comac in Limburg. Meer hadden we niet nodig om een plezante en leerrijke uitwisseling te doen rond waardig werk in de verkoopsector! Hoe komt het toch dat we ons niet gelukkig voelen ondanks we werk hebben? Door erover te praten kom je aan meer redenen dan je zou denken.

Enkele getuigenissen van Dimitri, Lien en Antoinetta verkopers bij Primark:

Dimitri: Ik werk sinds enkele maanden in de Primark! Dat is goed, want ik heb werk! Aan de andere kant besef ik dat het niet ideaal is. Ik heb bijvoorbeeld nooit tijd om deftig te eten! Zo zit ik uren in het magazijn en eet ik al staande. Normaal gezien hebben we recht op een half uur pauze per dag. Of twee keer een kwartier. Maar enkel op papier. In de praktijk komt daar weinig van terecht. Ik werk daar via een interimkantoor en heb het gevoel dat ik mijn mond niet mag opendoen. Het is heel moeilijk om zo'n dingen aan te kaarten. De managers van de winkel zijn moeilijk te contacteren. Dus je staat er meestal helemaal alleen voor. De uren zijn niet ideaal om iets te plannen in mijn leven. De uren en de dagen die ik moet werken worden soms enkele dagen tevoren doorgegeven. Aangezien ik via weekcontracten werk heb ik geen enkele zekerheid. Dat is heel jammer, want zo kan ik geen toekomst plannen. Zoals een lening aangaan,enz. De meeste collega's werken hier via interim. Vaste contracten worden hier bijna niet gegeven. Regelmatig heb ik problemen met het laattijdig uitbetalen van mijn loon. Hiervoor moet ik contact opnemen met het interimkantoor. De personeelsdienst kan mij hier niet mee helpen. Zij verwijzen me dan door naar het interimkantoor.

Lien: Ik werd aangenomen als verkoopster, maar eigenlijk sta ik meestal in het magazijn. Op zich is dit niet zo erg, maar ik sta toch liever in de winkel tussen de mensen. Zo heb ik mijn sociaal contact. Naar mijn mening zijn er veel collega's die hetzelfde meemaken als ik. We hebben niet zo een goede band, omdat er constant nieuwe mensen komen en gaan. Dus blijft het bij een oppervlakkige relatie. Ook is er heel veel spanning. We proberen allemaal te doen wat van ons verwacht word. Soms bijna het onmogelijke. We doen dit omdat we onze job niet willen verliezen.

“Het is niet omdat je werk hebt, dat je niet mag opkomen voor jezelf.. Iedereen heeft toch het recht om met een glimlach te gaan werken.”

Antoinetta: Vaak hebben we slechts een kwartier pauze op een dag. Net genoeg op iets te eten. Meestal doe ik dit staand in het magazijn. Ik heb geen tijd om rustig aan tafel te gaan zitten. Er is zoveel werk en zo weinig tijd. De managers van de winkel nemen rustig hun tijd om te eten en dat vind ik niet eerlijk. Ze geven ons commando's door via hun walkie talkie. Ze bekijken en volgen ons de hele dag. Big brother is watching you.

Letitzia is verkoopster bij L&L: Ik werk in een kledingwinkel. Ook daar hebben we nauwelijks de tijd om even te pauzeren, laat staan om te eten. We zijn maar met twee medewerkers voor heel de winkel en aangezien er altijd klanten aanwezig zijn, moeten we met elkaar afspreken om in pauze te gaan. Ik heb vaak last van mijn rug. Omdat ik een hele dag recht sta. Je kunt niet gaan zitten want er zijn geen stoelen aanwezig, ook niet in de keuken. Ik loop de hele dag rond. Zowel in de winkel als in het magazijn. Want bestellingen en de stock verdeling moet ook door ons gedaan worden. Ik vind het niet kunnen dat er geen beveiliging is. Zoals een alarmsysteem. Kun je dit voorstellen? Er worden heel wat dingen gestolen. Het blijven bewijzen dat ik er niets mee te maken heb, is heel moeilijk. Het vertrouwen is miniem. Mijn sociaal leven stelt niets meer voor. Ik werk zes dagen op zeven en dit van 'smorgens tot 'savonds laat. Er is gewoon geen tijd om naast het werk leuke dingen te doen.

Van beveiligingsbewakers tot de sfeer op het werk... Het was een super boeiende avond waarin er veel ervaringen werden gedeeld. Ook de studenten die aanwezig waren konden hun gevoelens hierbij meedelen. Deze gespreksavond werd al vlug een heuse uitwisseling. Sommige vielen van de ene verbazing in de andere.

We gaan niet bij de pakken blijven zitten. We gaan ermee aan de slag.

  • Zo gaat Dimitri verhalen verzamelen van collega's die bevestigen dat dit heel lastig is zo kort op voorhand te weten wanneer je moet werken. Het moet toch mogelijk zijn om aan de hand van een rooster of schema de uren en dagen te kunnen inplannen, zodat het sociaal leven terug opgang geraakt?
  • Letitzia wil veranderen dat ze teminste kan zitten als ze lunchpauze kan houden! Het zijn de kleine dingen die het doen, nietwaar?

Plaats reactie