Een discussie waardig!

Is dit België? Die vraag komt meer en meer naar boven bij het vertellen van hun verhalen.

Vandaag hebben we een groep jongeren uitgenodigd om ervaringen uit te wisselen over hun werksituatie. Jongeren die we hebben leren kennen aan de poort van het bedrijf, in de wijk of op café. De meesten hebben intussen al een lokale actie met KAJ achter de rug. Ze weten waarover ze spreken. Eén voor één komen ze de ruimte binnen. Ze komen uit Antwerpen, Oost-Vlaanderen, Limburg, Vlaams Brabant. Allemaal hebben ze iets te vertellen.

 

Stef is met de sluiting van Ford zijn vaste job kwijtgeraakt. “Bij ons ging niemand verder studeren. Waarom zou je? Onze ouders, onze vrienden en familie,... iedereen werkte bij Ford. Iedereen had vast werk, een goed loon, een goed huis, fijne collega's. Dat wil toch iedereen?” Edgars woont 4 jaar in België, samen met zijn Belgische vriendin. Hij werkte onder meer bij Katoennatie met dag contracten. Hij vertelt: “De huur betalen is soms moeilijk, omdat ik nooit weet wanneer ik zal moeten werken. Intussen beloven ze je een vast contract, maar ik heb 20 verschillende interimmers zien komen en gaan.” Stef springt hem bij: “Bij Scania en Nike heb ik dit ook verschillende keren gezien: ze ontslaan iemand, en nemen weer iemand anders aan.” “Als interimmer sta je nergens”, beaamt ook Randy. “Ze zeggen tegen u wat ze willen. Ge werkt als een slaaf voor hen tot ze u niet meer nodig hebben. Dan zetten ze u zonder pardon weer buiten. En er is niemand die voor ons opkomt, het interimkantoor niet en het bedrijf evenmin. Ook de vakbond kan vaak niets doen, omdat ze wettelijk gezien niets verkeerd doen.”

Wanneer na enige tijd iedereen zijn verhaal heeft verteld, besloten we alles even op een rijtje te zetten. Wat hier volgt is een opsomming van feiten die deze jongeren verbindt.

  • Ze maken valse beloftes: Als je harder werkt als de rest krijg je zogezegd een vast contract.
  • Je moet constant beschikbaar zijn: De meest flexibele werknemer krijgt voorrang als er werk is.
  • Je mag niet ziek zijn of een werkongeval hebben, anders riskeer je je job te verliezen.
  • We krijgen te weinig vaste uren: In ons bedrijf krijgt iedereen een deeltijds contract.
  • Vaak moeten we het stellen met dag contracten: Elke dag wachten op die sms of ik zal moeten werken die avond.
  • Als interimmer krijgen we niet dezelfde voordelen: Zoals warme kledij in de winter.
  • De werkgever moet zich niet verantwoorden. Hij kan je ontslaan, je contract niet verlengen, je weinig uren geven... Maar wat krijgen wij daarvoor in de plaats?

De ergernissen van een intrimmer: Drie weken stand-by staan zonder enige vorm van inkomen. Midden in de nacht opgebeld worden om te komen werken. Na een jaar ontslagen worden zonder recht op evaluatie. Al bijna een jaar werken met dag contracten. Onvrijwillig deeltijds werken. De interimsector boomt. Meer en meer mensen moeten flexibel werken: met interim-contracten, met minder vaste uren, met flexijobs,…Het wordt meer en meer een vanzelfsprekendheid die gepaard gaat met een grote onzekerheid.

Welke gevolgen heeft deze onzekerheid op de jongeren?

Stef: Nu werk ik al een jaar met dag contracten, met niets van zekerheid. Ik weet niet hoelang ik hier zal kunnen blijven. Maar intussen gaat het leven vooruit. Ik kan geen huis kopen, zoals mijn ouders vroeger. Maar wat moet ik doen? Straks zit ik op mijn 30e nog altijd thuis.

Sander: Op mijn vorige job werd ik gewoon niet betaald als ik ziek was. Dan werd mijn shift gewoon aangepast, zodat ik zogezegd gewoon niet moest werken op die dagen. Wat zou er gebeuren als ik enkele weken geblesseerd zou geraken?

Nathan: Ik erken het probleem van onzekerheid. Ik werk als bagagist op de luchthaven. Zelfs als je het geluk hebt om na je interim-periode bij ons verder te mogen werken, heb je telkens maar voor enkele maanden zekerheid. Of je contract daarna verlengd wordt, dat laten ze je pas helemaal op het einde weten. Je leeft continu in een onzekerheid. Maar wat ze niet beseffen is een lening moet afbetalen. Binnenkort word ik vader en ik ben enorm bang om mijn werk en vooral mijn inkomsten te verliezen. Je merkt aan de sfeer op het werk dat het ieder voor zich is.

Wat zijn “de ideale” werkomstandigheden?

Meer jobs, daar moet het mee beginnen”, steekt Nathan van wal. “Maar dan echte jobs, geen interim-contractjes meer”, vult Sander aan. “Een echte job van onbepaalde duur! Dan hebben we tenminste zekerheid.” “En als ze ons toch willen ontslaan, moeten ze ons de reden kunnen geven. We moeten het recht hebben om ons te verdedigen.” Zegt Roel. Waarop Stef direct reageert “Ja, en we moeten het recht hebben om ons gedacht te zeggen, zonder dat we daarom ontslagen worden.”

Er wordt nog lang nagepraat, gedroomd, gediscussieerd. Maar we komen uiteindelijk ook tot de conclusie dat de verandering er niet vanzelf zal komen. We zullen onze collega's moeten aanspreken en meetrekken. Uiteindelijk maken zij ook allemaal hetzelfde mee. Sommigen nemen het besluit om meer informatie te verzamelen over de toestand in hun bedrijf. Anderen gaan zelfs een uitwisseling organiseren. We kijken in elk geval al uit naar de volgende bijeenkomst in maart, waar we de resultaten zullen samen leggen.

Vervolg verzekerd!

Herken je deze situaties? Werk je zelf ook met interim-contracten of tijdelijke contracten en wil je graag je verhaal kwijt? Neem dan zeker contact met ons op!

 

Plaats reactie