Open brief aan onze minister van Werk: Kris Peeters (CD&V)

Naast de zoveelste aanklacht tegen het systematisch misbruik in de interimsector legt de Pano-reportage, van woensdag 10 mei 2017, toch vooral uw manifeste desinteresse in de arbeidsomstandigheden van jonge arbeiders bloot.

Sinds 2010 klaagt KAJ de wantoestanden in de interimsector aan: eindeloze aaneenschakeling van dagcontracten, niet of foutief uitbetaalde overuren, het constant moeten beschikbaar zijn… Na drie jaar actievoeren bundelde KAJ een greep uit de meer dan 1.000 getuigenissen in het Zwartboek interim – is dit nu de moderne arbeidsmarkt?

Het zwartboek toont eerst en vooral het systematische van de misbruiken aan, maar schetst ook het beeld van de jonge interimarbeider, volledig geïsoleerd en overgeleverd aan de grillen van het interimkantoor, het bedrijf en de economische conjunctuur. De boodschap was toen al dat de interimsector enkel een proeftuin is voor de zogenoemde modernisering van de arbeidsmarkt. Op de persconferentie waarop ons boek werd voorgesteld in het Vlaams Parlement in oktober 2013, waren uw voorgangster, toenmalig minister van werk Monica De Coninck (SP.A), uw partijvoorzitter, Wouter Beke (CD&V) en de partijvoorzitters Bruno Tobback (SP.A), Wouter van Besien (Groen) en Peter Mertens (PVDA) aanwezig.

Een interimmer moet op dezelfde manier behandeld worden!

Zaterdagochtend 10/12/2016 hebben kajotters samen met enkele interimmers in alle vroegte een actie gehouden aan het gebouw van DHL op Brussels Airport. Met deze actie wil de KAJ zich inzetten om jongeren te informeren over hun rechten als interimarbeider.

Op de luchthaven werken veel jongeren, waaronder vooral interimmers: meer dan 200 bij DHL alleen. Na talloze gesprekken met jongeren bleek dat velen niet, of slechts beperkt op de hoogte waren van hun rechten. Eigenlijk moet een interimmer, wat loon, werk en sociale bescherming betreft, op dezelfde manier behandeld worden als een vaste werknemer. Helaas wordt dit vaak niet gerespecteerd.

EK waardig werk: jongeren vs Peeters 3-0

Na de lokale acties in Vlaanderen, en tijdens de match Ierland-België, zakten enkele delegaties van straffe jongeren af naar Brussel om daar hun acties voor te stellen. Wat hebben ze gedaan? Waarom? Wat beleven ze? En vooral: wat moet er veranderen?

Aanwezige partners kregen de kans om hierop te reageren. Tom Holvoet (KAJ en LBC), Tom Vrijens (ACV-Jongeren), Marijke Persoone (LBC-NVK, Hart boven Hard), Robert Crivit (Kinderrechtencoalitie, Uit de Marge, KAJ), Koen Raeymaekers (PvdA) en Ludovicus Mardiyono (YCW) kregen het woord.

Toon: Wat is dat voor een beleid waar miljonairs elk jaar rijker worden terwijl jonge mensen geen toekomst kunnen uitbouwen? We vinden het nog straf dat jullie dit hier zo rustig komen vertellen! Jullie weten nu al wat het is om flexibel te moeten werken. En die wet Peeters is er nog niet. Je kan je voorstellen hoe het er uit gaat zien als het straks twee of drie keer erger wordt!

Leen: Ik voel veel frustratie en woede als ik dit hoor. Vooral omdat mensen doen alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. We moeten dit meer naar buiten brengen!

De rode draad doorheen dit verhaal is dat het individu altijd maar zwakker en meer geïsoleerd komt te staan.

Jongeren tegen de wet voor werkbaar werk!

Stop de precarisering van ons leven en ons werk!

Welk leven en welk soort samenleving willen wij?

Zo fundamenteel is de vraag die voorligt na de voorstellen van de regering over het zogeheten “werkbaar werk”.

Op persoonlijk niveau gaat het over: Willen wij nog vrije tijd, voor persoonlijke ontwikkeling of het uitbouwen van een gezin?  Willen wij onze vrije tijd nog zelf kunnen plannen, bijvoorbeeld door recup of verlof te nemen?  Willen wij na het werk voor onze broodwinning nog energie overhouden voor opvoeding van kinderen, zorg voor ouderen of zinvolle ontspanning?  Willen we nog een relatie kunnen uitbouwen met collega's?  Willen we ons kunnen ontwikkelen binnen een bepaalde branche of werkterrein?

Wet Peeters..Neen bedankt!

Coalitie van jongerenorganisaties wijst wetsvoorstel Peeters resoluut af.

Op de regeringstafel ligt momenteel het ‘wetsvoorstel Peeters’: een voorstel over de hervorming van onze arbeidsmarkt. Het doel van het wetsvoorstel is een grotere flexibiliteit en grotere winstmarges voor aandeelhouders. Dit voorstel gaat ten koste van de levenskwaliteit van werknemers en ons milieu. Het privéleven wordt opgeofferd aan een economie ten dienste van het geld in plaats van ten dienste van de mens en zijn omgeving.

Als jongeren zijn we dagelijks bezig met onze samenleving herdenken. Vernieuwende projecten opzetten en (verder)bouwen aan een toekomstmaatschappij van sociale gelijkheid zijn bij uitstek terreinen waar de stem van jongeren cruciaal is. Wij willen een maatschappij waarin jongeren zich samen en individueel kunnen ontwikkelen, en waarin het potentieel van ieder individu volledig tot zijn recht kan komen.

Als jongeren weigeren we mee te gaan in de logica om mensen meer te laten werken, minder te laten verdienen en zwaar te laten inboeten op levenskwaliteit. Wij weigeren onze vrije tijd op familiaal, cultureel of sportief vlak op te geven. Geleefd worden door onhoudbare werkuren is voor ons geen optie. Wij zullen geen burn-outgeneratie zijn, geen generatie zonder vakantie, geen generatie waar depressie en neerslachtigheid op de loer liggen door moeilijke werkomstandigheden en een verarmd sociaal en cultureel leven. Als jongeren weigeren we in te boeten op onze levenskwaliteit door het blind besparingsbeleid, terwijl we zien dat onze maatschappij wel in staat is meer welvaart te creëren.

De strijd van jongeren voor waardige arbeid

De sociale lente is van start gegaan

Het zijn drukke dagen voor onze militanten. Het volstaat om af en toe een krant open te slaan of het nieuws van de laatste weken in je inbox te lezen om te begrijpen waarom. 'Flexibilisering' is het mantra van de huidige regering. Maar daar worden de jongeren niet beter van.

Wat betekent 'flexibel' zijn?

Katrien: Nu moeten ze ons minstens een week op voorhand laten weten welke shiften we moeten werken. Misschien zal dit binnenkort één dag zijn. Eén dag!! Wanneer ga ik dan een doktersafspraak maken? Hoe kan ik zo nog afspreken met mijn vrienden?

Jasper: Onze sector is seizoensgebonden. Met de afschaffing van de 38-uren week kan de werkgever binnenkort van ons eisen dat wij in de zomer 10u per dag moeten werken, 6 dagen per week, terwijl we in de winter maar de helft van de tijd moeten komen. 10u per dag vliegtuigen laden in die hitte, 6 dagen per week: Dat is niet vol te houden.

Lize: Bij ons krijgt bijna niemand nog een fulltime job. Onze politici zeggen dat we verschillende jobs moeten combineren. Maar hoe gaan we dat doen als we maar 1 dag op voorhand weten of we moeten werken of niet?

De problemen waar we enkele jaren geleden al voor waarschuwden in het Zwartboek Interim van de KAJ, gebaseerd op meer dan 1000 getuigenissen van jongeren aan interimkantoren, blijken zich alleen maar uit te breiden. Meer en meer mensen komen dan ook op straat om hun ongenoegen te uiten. En de KAJ staat mee aan de frontlinie.

Veel jongeren zijn kwaad. Omdat net zij degenen zijn die deze 'flexibilisering' het hardst voelen. Zij willen een leven starten, een toekomst uitbouwen, alleen gaan wonen, een auto kopen en een gezin stichten. Een vast contract met zekerheid, dat is voor hen héél ver af.

Een toekomst met betere werkomstandigheden.

Een discussie waardig!

Is dit België? Die vraag komt meer en meer naar boven bij het vertellen van hun verhalen.

Vandaag hebben we een groep jongeren uitgenodigd om ervaringen uit te wisselen over hun werksituatie. Jongeren die we hebben leren kennen aan de poort van het bedrijf, in de wijk of op café. De meesten hebben intussen al een lokale actie met KAJ achter de rug. Ze weten waarover ze spreken. Eén voor één komen ze de ruimte binnen. Ze komen uit Antwerpen, Oost-Vlaanderen, Limburg, Vlaams Brabant. Allemaal hebben ze iets te vertellen.

 

Dit zijn flagrante misbruiken!

Voorstelling 'precair werk' in KameleJon

Wat verwacht jij van je werk?

Precaire arbeid is arbeid die jongeren tegenhoudt om hun leven op een kwaliteitsvolle manier uit te bouwen: het is moeilijk om een eigen huisje te huren, geen tijd voor hobby's, de zelfontwikkeling komt in het gedrang...

Er is ontzettend veel bewustwording nodig geweest om duidelijk te maken dat precair werk geen evidentie is en onaanvaardbaar is. Er werd een dossier van ruim dertien pagina's gevuld, met onjuistheden en flagrante overtredingen op de wet, gevoelens en gevolgen voor het leven van jongeren. Binnen het dossier dat we opgesteld hebben maken we een onderscheid tussen onjuistheden die specifiek plaats vinden op de werkplaats en overtredingen die begaan worden op de wet.

We gingen van start met het verhaal van Zhaneta.

Het is 5 voor 12... Tijd om ons te laten horen.

Op vrijdag 27 november trokken enkele verkopers hun stoute schoenen aan en kwamen ze samen om te vertellen over hun werk. Allebei werken ze in een winkel. De winkels waar jij en ik, wekelijks, maandelijks naartoe gaan. Hoeveel kajotters werken? Hebben bedenkingen en opmerkingen over de gang van zaken? Natuurlijk mogen we blij zijn dat we werken. Hallo! Daarover hoor je ons niet klagen! Maar er zijn toch wel enkele dingen die zeker anders kunnen.

Een kleine zaal en enkele nieuwsgierige mensen van de Comac in Limburg. Meer hadden we niet nodig om een plezante en leerrijke uitwisseling te doen rond waardig werk in de verkoopsector! Hoe komt het toch dat we ons niet gelukkig voelen ondanks we werk hebben? Door erover te praten kom je aan meer redenen dan je zou denken.

Hoogtijd om komaf te maken met de precaire jobs!

precaire jobsAl enkele maanden kwamen we samen in Zaventem om onze ervaringen te bespreken met werken op de luchthaven. Toen, begin september, stootten we plots op een artikel over een event dat zou georganiseerd worden over de rol en de impact van Brussels Airport voor de verschillende regio's. Dit lazen we onder meer in het artikel:

Het imago van de luchthaven is één van de sleutelfactoren voor een succesvolle ontwikkeling

“Hoog tijd dus om komaf te maken met de precaire jobs!”, riep één van de intrimarissen, en daar was iedereen het volmondig mee eens.