Zondag 15 mei 2016: Na een nachtelijke busrit komen we aan bij de gastgezinnen in Bagua Grande.

Bagua Grande is het hart van het Amazonegebied.

De gastvrijheid is even warm als het klimaat! In een lokaal van een plaatselijke school SUTEP ontmoeten we de JOC van Bagua Grande en de vakbond van leerkrachten. Dit is de enige nationale vakbond, waardoor ze heel sterk zijn. Een aantal militanten van JOC Bagua Grande, zoals Artidoro en Damien, vonden hier hun roeping om leerkracht te worden. Dit versterkte de band tussen de vakbond en scholen. JOC Bagua Grande richtte een school op voor jongeren die werken en studeren tegelijk, dat eveneens een stageplaatsen is voor studenten onderwijs. De JOC voorziet vormingen voor hun leden samen met een vormingscentrum. Een nieuwe actie helpt studenten aan de universiteit in een precaire werksituatie. Resultaten hiervan zullen pas over een paar jaar duidelijk zijn.

Moeilijkheden in Peru zijn een tekort aan kansen voor jongeren in armoede om zich te kunnen ontplooien en het gebrek aan jobs voor jongeren met een diploma. Een voorstel tot verandering is meer steun van de overheid. Binnenkort zijn er verkiezingen in Peru, de jongeren hopen dat de beleidsmakers meer respect zullen tonen voor hun situatie. Nog een voorstel is om meer in het onderwijs te investeren omdat het huidige systeem de arbeiders uitbuit. Het huidige onderwijssysteem is gekopieerd van andere landen en zou aangepast moeten worden op het eigen land en hun cultuur.

In België ondervinden we dat er onzekerheid is op de arbeidsmarkt waardoor zelfstandig leven onmogelijk is voor jongeren. Een voorstel dat dit zou kunnen verhelpen zijn meer vaste contracten zodat het aanbod van werk meer in verhouding is tot de vraag, in tegenstelling tot nu. Werkgevers dienen ook minder veeleisend te zijn bij jongeren, bv. het eisen van werkervaring net na het afstuderen.

Het is voor ons echt opvallend dat de grootste gelijkenis tussen beiden landen het “gebrek aan werkkansen voor jongeren” is

Bij het nadenken over wie we zijn, wat we willen en hoe we dit kunnen bekomen komen we neer op de conclusie dat werk altijd centraal zal staan in ons leven en jongeren via het werk zichzelf vormen. De KAJ is hierin een grote steun, zowel in Peru als in België.

In de namiddag staan er bezoeken gepland aan twee werkplaatsen: een garage die taximotors herstelt en een winkeltje op de markt.

In de garage zien we een 12-jarige jongen aan het werk. In de voormiddag gaat hij naar school, in de namiddag en in het weekend komt hij helpen in de garage. De wet in Peru verbiedt het om jongeren verplicht te laten werken, dus deze jongen kiest zelf wanneer hij werkt. Er is geen contract, enkel een mondelinge overeenkomst. Hij werkt voor een zakcentje te hebben om kleren en eten te kunnen kopen en droomt ervan om later ingenieur te zijn. Voor het wassen van een taximotor krijgt hij 2 sol, en voor het helpen bij reparaties 5 à 10 sol.

In het winkeltje leren we Marie-Lou ,de eigenares, kennen. Ze werkt al sinds ze een tiener was in een winkeltje , eerst bij haar mama en daarna op eigen benen. Ze ontvangst ons met open armen, fris water en een sappig mandarijntje. Een verfrissende verrassing en zeker welkom in zo een hitte. Marie-lou haar winkeltje is één van de grotere winkels in een drukke winkelstraat. Ze start iedere dag om 7u en werkt tot 17u s'avonds. Ze verdient 5% op alles wat ze verkoopt.

Een beetje later zijn we naar de grote markt geweest en hebben we een meisje geïnterviewd, genaamd Lucia ze is 27 jaar en werkt al samen met haar mama sinds ze 14 jaar was. Haar middelbare school heeft ze niet afgewerkt maar ze zou dit graag nog doen. Haar dag begint om 9u s'ochtends tot 13 uur dan heeft ze een uurtje middagpauze en start ze terug tot 18 uur. Ze krijgt 1 dag in de week verlof, maar geen vaste dag.

Na een zware dag vol confrontaties en harde realiteit sluiten we de avond af met een spelletje voetbal met JOC Bagua Grande en een danspasje in een plaatselijke discotheek.