Samen streven naar verbetering

Europese KAJ – Europees actieplan

Europese KAJ in een notendop

Opgericht door Jozef Cardijn in 1958, binnen de internationale KAJ

Leden nationale bewegingen:

  • KAJ Vlaanderen
  • JOC Wallon
  • PHM Ukraine
  • KAJ Österreich
  • CAJ Deutschland
  • YCW Ireland
  • JOC Espana

Voert een campagne tegen 'precair werk'.

Zet jongeren aan om samen:

  • ervaringen met precair werk samen te brengen;
  • een analyse te maken van precair werk;
  • bewust te worden van de oorzaken van precair werk;
  • een visie uit te werken over waardig werk; een actie uit te werken – strategieën bepalen om de visie op waardig werk te verwezenlijken;
  • actie te voeren t.a.v. beleidsmakers, pers, de samenleving.

Organiseert daartoe: Uitwisseling tussen jongeren uit verschillende nationale bewegingen;

  • Seminaries;
  • Vormingsessies;
  • Gezamenlijke symbolische acties.

Stemmen uit Europa

Europese KAJ Ahlem, 21j, Brussel: Ik kreeg een sms van de interim: “We hebben een dringende oproep voor een job met jouw profiel”. Ik antwoordde direct dat ik zeker die job zeker wilde. Ik kreeg een mail, zeggende dat ze me binnen de maand zouden antwoorden. Dringend? Bon, een maand later kreeg ik nog een mail: “We zoeken niemand meer, we hebben een interne oplossing gevonden”. Keith, 21j, Oostende: We kunnen niet anders dan werk te zoeken via interims, die ons lokken voor een job die er dan niet is. Ik werd gebeld met de vraag om naar het kantoor te komen, want ze hadden een job voor me. Toen ik daar aankwam zeiden ze: “De job is al weg, we wilden testen of je wel zou komen”.

Michael, 26j, Genk: Door die onzekerheid met dat interimwerk kon ik niet op reis naar Spanje met mijn vrienden.

Inka, 27j, Duitsland: We moeten verschillende jobs tegelijk doen. Omdat ik geen voltijds contract kreeg, moest ik de gaten vullen andere jobs. Het was een moeilijke puzzel. Ik kon aan niets anders meer denken dan werk, werk, werk.

Sofia, 27j, Oekraïne: We zitten vast in die tijdelijke jobs! Ik ben 27 jaar, heb een diploma sociologie en heb gewerkt als schoenverkoopster, fabrieksarbeidster, telefoniste in call-center, hotelreceptioniste, serveuse, logistiek manager en freelence enquêteuse. Ik heb nog steeds geen vast werk.

Anna, 27j, Oekraïne: Door dat soort werk zijn we niet in staat om normale levenskosten te betalen. In Oekraïne kost een normaal appartement vaak 2/3de van het maandinkomen. Dat is geen waardig leven.

Rachid, 23j, Nijvel: Op de duur moest ik wel een job in het zwart aannemen, in de bouw. De baas zei: doe je best en je krijgt een contract. Twee maanden later werd ik ontslagen. Ik moest dan nog twee maanden wachten op mijn loon!

Anne, 24j, Duitsland: Als interimmer ben je maar een tweederangsarbeider. Ik werkte 9 maanden via een interim in een bedrijf. Ik was slechter betaald dan de anderen die hetzelfde werk deden. Ze kregen ook 6 vakantiedagen meer dan ik.

Sofia, 27j, Oekraïne: Ik heb geen normaal sociaal leven. Als vrienden me bellen om eens naar de cinema te gaan, moet ik zeggen dat ik niet kan, want ik heb geen geld.

Samen streven naar verbetering

Proletariërs aller landen, verenigt u! De leuze is ruim een eeuw oud, maar heeft niet het minst aan betekenis ingeboet. Meer zelfs, ze is vandaag relevanter dan ooit! Dat bewijzen de verhalen van een twintigtal kajotters uit Duitsland, Oekraïne, Wallonië en Vlaanderen. Ze ontmoetten elkaar in Königswinter, Duitsland, voor een eerste uitwisseling. Voor KAJ Vlaanderen trokken Keith van de interimactie in Oostende, Ahlam uit Brussel en Michael uit Genk, mee aan de kar. In wat volgt, word je meegezogen in de schwung van de Europese KAJ!

Waarom in godsnaam uitwisselen?

Europese KAJVier nationale bewegingen spraken op de wereldraad van de internationale KAJ in 2012 hun engagement uit om een uitwisseling te organiseren tussen jongeren die te maken krijgen met precair werk. De verhalen van jongeren over hun werksituatie vertoonden immers vele gelijkenissen. Wie iets wil veranderen moet zich verenigen, was de overtuiging. We benoemden de doelstellingen, stelden een werkgroep samen, planden een datum en zo geschiedde eind november 2013 de eerste Europese uitwisseling sinds jaren.

Precair werk: Depending upon chance

We wilden vooral een goed zicht krijgen op wat precair werk nu juist is. We zochten het antwoord op deze vragen: Wat heb ik allemaal geprobeerd om een goeie job te vinden? Wat heb ik beleefd met interimkantoren, tijdelijke contracten, zwartwerk, onbetaalde stages of zelfs mini-jobs? De vaststellingen en voorbeelden waren duidelijk: we beleven het allemaal.

Europese KAJ We zitten vast in tijdelijk werk. Er is weinig sociale bescherming. We moeten tijdelijke jobs doen die niets met onze opleiding te maken hebben. We worden gedwongen in het zwart te werken. Als we buitenlandse roots hebben is het dubbel zo moeilijk. En met de interims loopt het serieus scheef, in dat systeem moeten we altijd beschikbaar staan om onmiddellijk te kunnen beginnen. We worden gelokt voor jobs of vaste contracten die er dan niet zijn en we voelen ons tweederangsarbeiders.

We vroegen ons ook af in welke context wij werk moeten zoeken. Als het niet aan onze eigen inspanningen ligt, aan wat ligt het dan wel? Hoeveel werkzoekenden zijn er? En hoeveel openstaande jobs zijn er? Zowel in Duitsland, België als Oekraïne zijn er veel meer werkzoekenden dan openstaande jobs. Dat heeft enorme gevolgen: werknemers en werkzoekenden worden tegen elkaar uitgespeeld, er ontstaat onderlinge concurrentie en een zware neerwaartse druk op de lonen. Wie dus nog aan de bak kan blijven, doet dit in angst, want er is altijd een risico voor lagere lonen, slechtere werkomstandigheden, hogere werkdruk, enzovoort. Wie niet aan de bak komt, heeft pech en moet zijn plan trekken. Het is uw eigen schuld!

 

Wie niet aan de bak komt, heeft pech en moet zijn plan trekken. Het is uw eigen schuld!

 

Oorzaken van onze situatie

Europese KAJWelk beleid voert men op nationaal vlak en Europees? Het is duidelijk dat beleidsmakers in alle landen in een angstkramp zitten. De aandeelhouders van de grote industriële concerns eisen minstens 10 procent winst. Bedrijfsleiders halen het onderste uit de kan om zo weinig mogelijk werknemers zo laag mogelijk te betalen. “Optimaliseren” heet dat. De grote concerns financieren tegelijk een gigantisch lobbyistenapparaat dat onze volksvertegenwoordigers doet geloven dat contracten steeds flexibeler moeten kunnen worden, dat uitkeringen lager en korter in de tijd moeten zijn, enzovoort.

Gevolgen voor ons leven en onze toekomst

Wij zijn niet in staat een leven op te bouwen, stappen te zetten, huisje-tuintje-gezinnetje te verwerven. We zijn afhankelijk van onze ouders of andere steun. Ons leven is heel onstabiel, mede door een gebrek aan regelmaat en een laag inkomen. “Vrienden vragen om naar de cinema te gaan, maar ik moet steeds weigeren,” zegt Sofia uit Oekraïne. “Ik kon aan niets anders meer denken dan aan mijn werk, ik kon niet genieten van mijn vrije tijd,” zegt Inka. Michael kon niet op reis met de vrienden naar Spanje. Ook als we dan werk hebben zijn er gevolgen. Een relatie uitbouwen met collega's is onmogelijk. En Samen strijden voor betere werkomstandigheden is al helemaal moeilijk.

We have a dream...

Hoewel de nadruk tijdens het seminarie duidelijk lag op het maken van een eerste analyse, formuleerden we de grote lijnen van onze visie. We zochten het antwoord op de vraag “wat stoort ons in onze realiteit?” Op basis daarvan benoemden wij wat wij belangrijk vinden als we over werk spreken: zekerheid, aan de toekomst denken, over ons eigen lot beslissen, sociale zekerheid (geen contract, job kwijt door ziekte, geen vakantie), rechtvaardig behandeld worden.

No fix job, no future!

Europese KAJBonn, 30 november 2013. Het was het eerste weekend van de kerstmarkt in de voormalige hoofdstad van West-Duitsland. Duizenden opgeklede Duitsers nestelden zich in de opgedrongen sfeer van langverwachte gezelligheid, met aroma's van glühwein, schnaps, pannenkoeken en ander zoets. Tot de sfeer van geestesverdoezeling doorbroken werd door luide kreten. “Fair statt prekär!” schalde er door de ijle winterlucht. “No fix job, no future”, kwam het steeds dichterbij. Met twintig man, uitgedost in witte stofpakken met opgeprikte spreuken, zogen we de aandacht naar ons toe. Verbouwereerd keek de menigte toe. Sommigen lachten, anderen namen een nip sterke koffie en zeiden: “die gasten hebben gelijk”. Enkelingen sloten zich zelf bij ons aan en spelden ook een spreuk op hun borst.

Opvoeding van de samenleving heet dat. Mensen bewust maken en hen doen discussiëren met elkaar over een van de belangrijkste onderdelen van het leven: ons werk en hoe het ons zeker of onzeker maakt.

Europees actieplan

Na de symbolische actie in Bonn was het besluit duidelijk: wij gaan hier allemaal mee doorgaan. We benoemden waar we willen voor gaan op lange termijn: goede werkomstandigheden + een goed loon = goed werk, meer toegang tot vaste contracten, snelle toegang tot vaste contracten na de studies, zwart werk liquideren, het systeem van tijdelijk werk veranderen. Geef toe, da's gene kattenpis, nietwaar?

We stelden de strategieën op die wij noodzakelijk achtten om die langetermijndoelen te verwezenlijken. De lijst is lang maar hier lichten we alvast een tip van de sluier:

  • het is van essentieel belang dat in de basis, in de steden, in elk land jongeren hun situatie bekendmaken aan de samenleving, politiekers en media – andere jongeren in precair werk moeten zien dat ze er mogen over spreken;
  • we moeten allianties en netwerken creëren met andere jongeren om impact te hebben op het veranderen van wetten die precair werk mogelijk maken;
  • we moeten met meer jongeren uit meer verschillende landen zijn: Spanje, Ierland en Oostenrijk moeten betrokken zijn!

 

 

Het komende jaar gaan wij ons hiervoor smijten. Het zal de start zijn van een grote stap voorwaarts, voor alle jonge werknemers over gans Europa!

Reacties   

0 #1 Dirk Nachtergaele 18-01-2015 17:44
Prachtig !

Mijn vader zij steeds "als er iets verandert is het dankzij de rebellen" !!

Doen !
Citeer

Plaats reactie