La JOC es internacional

Twee weken lang kwamen KAJ's uit de hele wereld samen om een nieuw 'international plan of action' te maken. Van Guatemala tot Paraguay, van Vlaanderen tot Oekraine, van Egypte tot Namibie, van de Fillipijnen tot Pakistan. 17 bewegingen van alle continenten, stuurden elk twee afgevaardigden.

Ook Vlaanderen ging vol trots zijn analyse en acties voorstellen en werkte onvermoeibaar mee aan een nieuw 4-jarenplan. Een plan waar de eigenheid van elke KAJ een plaats krijgt, maar met de focus op wat ons bindt: jongeren die vechten voor een waardig leven en werken.

Uitwisseling in Vlaanderen

Nu iedereen de verre reis naar Europa gemaakt heeft, grijpen we de kans om de gastbeweging te leren kennen. Ook Vlaanderen kreeg enkele internationale gasten op bezoek. De vertegenwoordigers van Japan, India en de Filipijnen kwamen op bezoek om de acties van KAJ beter te leren kennen. We gingen naar de luchthaven en de haven van Zeebrugge om met jongeren in precaire arbeidsomstandigheden te praten. Op vrijdagavond maakten ze kennis met enkele afdelingen: Hooglede, Pittem en Brugge.

Vergaderen, vergaderen, vergaderen...

Twee weken praten, overleggen, uitwisselen. Het lijkt een zee van tijd, maar die tijd was nodig om alles grondig te te kunnen bespreken. Vanuit een analyse van de situatie vandaag, via doelstellingen en dromen, naar een actieplan met strategieën en middelen.

Wat beleven jongeren wereldwijd?

We zouden de International Young Christian Workers niet zijn, moesten we niet vertrekken vanuit de realiteit van jongeren. Wat bleek? Er zijn meer overeenkomsten en linken dan je zou denken.

Niet alleen in Vlaanderen, maar ook wereldwijd krijgen jongeren moeilijker een vaste job te pakken. Flexibilisering van arbeidsuren en -wetten. Werkloosheidsuitkeringen voor jongeren gaan achteruit, onderwijs bereidt ons niet voor op het latere leven.

Maria uit Oekraine: We werken heel veel uren, 14 uur weg zijn van huis, is geen uitzondering. Daarnaast is er maar weinig tijd nog voor vrienden, familie. Met een loon van 51 dollar is het mogelijk om alleen te wonen. Velen blijven daarom lang bij hun ouders wonen, daardoor is het moeilijk om onafhankelijk te worden.

Overal dromen jongeren van een waardig leven, met een job waar ze gelijk behandeld worden, ze eisen dat hun sociale rechten gerespecteerd worden. Bovendien zijn er ook duidelijke linken tussen de praktijken: Nidia uit Guatemala werkt in een Maquila, daar wast ze elke dag 2500 jeansbroeken, broeken die later in onze winkels van Abercrombie liggen. De chocolade die Khrystie maakt, wordt verkocht in Europa. We horen aan beide uiteinden van de productieketen, verhalen waarbij de sociale rechten van jongeren geschonden worden. De productiearbeidsters aan de andere kant van de wereld en de verkoopsters in onze kledingwinkels ondervinden beiden onrechtvaardigheid.

Fien, 25, Vlaanderen: Bij het ondertekenen van het contract hadden ze gezegd dat ik op drukke periodes wel wat meer zou mogen werken, maar dat dit enkel bij drukke periodes zo zou zijn. Wat blijkt: ik werk nu al een heel jaar aan 35 uur per week. 24u per week volgens contract en dan nog eens 11u bijlagen. Voor al die uren in bijlage heb ik geen recht op pensioen en alle andere sociale rechten.

Khrystie, aged 22: I work at the “Chocolate Factory”, without any type of contract, just like the other 70 people here. The contract was just a promise. I work hard, 12 hours a day with just a few minutes to eat lunch. We have no technical support. I earn 110 euros per month, which is not enough to cover my expenses. I have no protection against chocolate dust and I caught allergy. I do additional tasks without being paid. I have to work on my day-offs. I feel tired all the time.

Acties

Alle KAJ's kregen de kans om één actie voor te stellen. Wij stelden onze campagne precair werk voor: met het zwartboek, de getuigenissen, de symbolische acties. Onze Peruviaanse vrienden vertelden over hun actie met de 'domestic workers', jonge meisjes van het platteland verhuizen naar de grote steden om als huismeid te werken. Een nieuwe omgeving zonder netwerk, geen contract, geen kennis van hun rechten. De KAJ brengt hen samen, geeft vorming over hun rechten. Ze wisselen uit over hun leven en leren zo opkomen voor hun eigen rechten.

In Japan, ligt de werkdruk enorm groot. Het probleem is daar zo groot, dat er zelfs een Japans woord bestaat voor 'dood door overwerk': Karoshi. In de Japanse cultuur is het niet normaal om te praten over je moeilijkheden. De Japanse KAJ brengt jongeren samen om de praten over hun leven, hun werk. Pusht hen om wel open te praten over werk, werkloosheid, de druk op het werk. Ze betogen mee op 1 mei om jongeren bewust te maken van de problemen. Onze dichtste buren, de Walen hebben een actie rond 'gender equality': in Europa lijkt de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen op het eerste zicht verdwenen. Vrouwen mogen werken, krijgen hetzelfde loon en mogen alles wat mannen mogen. Of toch niet? De groep in Bergen werkt rond de meer subtiele, maar daarom niet minder aanwezige genderongelijkheid. Vrouwen die vaak minder verdienen, meer in het huishouden moeten doen, zich op bepaalde manier moeten gedragen.

Als je niet succesvol bent in je job, of als je geen job het, ben je niets waard.

Uitbouw

De YCW staat nooit stil. Dit betekent dat er nog altijd nieuwe bewegingen uitgebouwd worden. Op de wereldraad kunnen zij de status aanvragen van 'aspirant beweging', vanaf dan mogen zij mee beslissen. Het is dan ook ook een grote eer, voor een uitbouwbeweging om deze nieuwe status aan te vragen. Deze wereldraad stelde Nidia de beweging voor in Guatemala. Met zeven basisgroepen en nationale, gezamenlijke actie, worden zij unaniem geüpgraded tot aspirant beweging. Op deze manier kunnen zij de hele wereldraad meestemmen.

Voor andere bewegingen is de stap nog te groot. Oekraine heeft op dit moment drie basisgroepen. Zij doen actie rond werk: ze verzamelen getuigenissen, stellen eisen aan de werkgever, komen regelmatig samen om hun werk en leven te bespreken. Eén basisgroep organiseert ook ontspannende activiteiten voor werkende jongeren. Want als jongeren moet je heel veel uren werken en dan nog verdien je zeer weinig. Te weinig om fitnessabonnement, cinematickets of cafébezoek te betalen. Daarom brengt KAJ de jongeren uit die regio samen om op goedkope manier te ontspannen en ondertussen hun ervaringen uit te wisselen over werk en leven. Hun ambitie is dan ook om volgende wereldraad te gaan voor de status van aspirant. De volgende 4 jaar zullen ze daarom hard werken om verder te groeien en samen te werken aan een nationaal actieplan.

De toekomst?

Als eindresultaat is er een international plan of action. Een plan om als internationale beweging te vechten voor waardig werk, waardig leven en sociale bescherming. Met speciale aandacht voor gender en vluchtelingen. Om de uitvoering van dit plan te coördineren verkozen we drie militanten: Sara (Duitsland) als voorzitter, Andy (Filipijnen) als penningmeester, Orlando (Venezuela) als secretaris. Samen met enkele continentale coördinatoren zullen zij de nationale bewegingen versterken en ondersteunen.

En tussendoor

Als je zoveel jongeren samen zet, bleef het natuurlijk niet alleen bij vergaderen. Per continent was er een culturele avond. Europa staat gelijk aan bier proeven en Oekraïense wodka. Latijns-Amerika staat voor dansen, muziek en veel drank. Azië voor een efficiënte uiteenzetting. Afrika voor zwoel dansen en veel eten. Dit was een mooie afsluiter voor een zenuwslopende 14 dagen.

Plaats reactie