1 op 3 jongeren werden ooit geconfronteerd met een scheiding van hun ouders. Dat is de harde realiteit in Vlaanderen en Brussel. Als ouders uit elkaar gaan zijn de kinderen hierbij direct betrokken. Eén van deze jongeren is Joke, 17 jaar.

Het verhaal van Joke

Zeven jaar geleden zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Ze maakten veel ruzie. Ik weet nog dat ik ’s morgens opstond om naar school te gaan, hen hoorde bekvechten in de keuken en stiekem meeluisterde. Toen ik al hun verwijten hoorde, ben ik al wenend terug naar mijn bed gelopen. Ik wilde niet meer naar school gaan. Ik kon er met niemand over praten. Sinds de scheiding woon ik afwisselend een week bij mijn moeder en een week bij mijn vader. Bij mijn moeder slapen we met drie op een kamer, ik als enig meisje. Ik heb totaal geen privacy. Ik moet mij bijvoorbeeld altijd omkleden achter de deur. Mijn vriendje meenemen op mijn kamer mag ik dus ook vergeten. Bij mijn papa heb ik een eigen kamer. Ik kan daar tenminste op mijn gemak zijn. Ik voel mij daar veel beter bij. Mijn papa krijgt het kindergeld en betaalt bijgevolg het meeste voor mij. Als ik dan bij mijn moeder ben en ik voor sportdag tegen vrijdag geld nodig heb, dan moet ik altijd eerst naar mijn vader gaan, onnozel dus.

De wekelijkse verhuizingen zijn ook een rompslomp. Dan moet ik met de fiets over en weer sukkelen. Mijn ouders wonen gelukkig maar 7 kilometer van elkaar. Maar ik kan je verzekeren, als je telkens 7 km moet fietsen heen en terug omdat je iets vergeten bent voor school is dat allesbehalve prettig. Bovendien moet ik ervoor zorgen dat ik al mijn schoolboeken, mijn boekentas, kledij voor een week, turn-en zwemgerief, mijn laptop, enz. mee heb. Mijn ouders willen mij niet voeren, zelfs niet als het regent. Ik had eens mijn zwemgerief bij mijn moeder vergeten. Op school konden ze er niet mee lachen. 'Dat is jouw probleem, zwem dan in je blootje', zei de leraar.

Twee 'huizen' hebben, heeft voor mij meer negatieve dan positieve kanten hoor.

Mijn moeder heeft ondertussen ook een nieuwe vriend. Samen hebben ze een kind van 5 jaar. Na school moet ik mijn halfbroertje ophalen aan de kinderopvang en op hem passen tot mijn moeder en stiefvader thuis zijn. Daarnaast staan ze erop dat het huis netjes blijft (dit met een kind van 5 jaar) en dat het eten is klaargemaakt, mijn taken dus. Mijn moeder komt maar om 20u30 thuis. Daarna heb ik tijd om mijn schoolwerk te doen. In de examenperiode is dat extra lastig, ik verlies kostbare tijd en ga te laat (rond 2u) slapen. Gelukkig leiden mijn punten er niet onder. Ik blijf studeren tot ik het kan. Als ik wil afspreken met vrienden, dan moet ik steeds rekening houden met mijn halfbroertje. Een stiefvader hebben vind ik niet leuk. Hij is niet mijn vader, dus luister ik niet graag naar hem als hij mij commandeert. Het botst veel tussen ons. Bijgevolg ga ik tegen mijn zin naar mijn moeder. Ik zie haar wel graag, maar hem kom ik liever niet onder ogen.

Thema-samenkomsten Echtscheiding

Zoals je kan lezen, heeft de scheiding van haar ouders een zware weerslag op Joke's leven. Maar Joke is niet alleen. Er zijn nog zoveel jongeren van wie de ouders uit elkaar zijn. Er zijn nog zoveel jongeren die de gevolgen van een scheiding van hun ouders moeten dragen. Deze gevolgen zijn allesbehalve mals! Of vind jij het normaal dat Joke een kamer moet delen met haar broers? Dat ze voor haar halfbroertje moet zorgen? Dat ze meer taken krijgt in het huishouden? Dat ze met de fiets haar valies moet heen en weer sleuren en zo wel eens iets vergeet? Dat ze daardoor opmerkingen krijgt op school? Awel, wij alleszins niet!

Het wordt hoog tijd dat we daarom in actie schieten! In elke KAJ-afdeling zijn er jongeren die dit meemaken! Iedere jongere die dit beleeft, in elk deel van Vlaanderen en Brussel, willen we horen! Daarom zijn er verspreid over gans Vlaanderen drie samenkomsten rond dit thema.

Plaats reactie