Regionale bekendmaking in Gent-Eeklo

Na het verzamelen van een heleboel verhalen en onderling uitwisselen over onze situatie was het voor ons duidelijk: wij kennen de gevolgen van echtscheiding vanuit onze eigen verhalen en de verhalen van vrienden. We zagen steeds dezelfde lijnen terugkomen en besloten: dit moest veranderen. We waren het grondig beu dat volwassenen dit debat voeren, dat onze stem niet naar voor komt. In het beste geval dat we ‘significant minder geneigd zijn om te trouwen’. Omdat het ook ons aanbelangt, hebben wij ervoor gekozen om ons te mengen in dit debat: niet met statistieken, wel met onze verhalen, onze feiten, onze analyse.

Wij zijn als een postduif die over en weer vliegt tussen ouders om boodschappen over te brengen. We voelen de financiële gevolgen van de scheiding. Twee huizen hebben bezorgt ons veel ongemakken. We voelen ons niet meer thuis in ons eigen huis. Mensen luisteren niet naar onze verhalen over de scheiding. We moeten veel sneller zelfstandig zijn.

Sinds de scheiding wonen we in een kleiner huis. Logisch ook, want mijn mama moest plots alleen een huis kunnen betalen. Maar sindsdien heb ik geen plaats meer voor mijn drum op mijn kamer. Die staat nu ergens op een zolderkamertje waar ik er niet echt op kan spelen. Ik vind het wel erg dat ik daardoor mij hobby heb moeten opgeven. Als ik ooit alleen woon, wil ik daar zeker terug mee beginnen.

Joke

Mijn vader zie ik negen dagen en dan ben ik vijf dagen bij mijn moeder. Dat is nogal stom. Ooit is dat besloten, maar naarmate de tijd vordert, is die regeling niet meer handig. Het kan niet zomaar veranderen omdat het gerecht dat zo heeft bepaald.

Linde

Doordat ik in twee huizen woon, heb ik nooit het gevoel dat ik thuis ben. Het is constant op kamp zijn. Ik voel me nog meer thuis bij mijn vriendin. Ik zou liever geen bezoeker zijn en echt mijn eigen plek heb.

Sofie

Waarom hebben jullie dit filmpje gemaakt?

Nika: Met een filmpje kunnen we veel jongeren bereiken, we zijn allemaal wel dagelijks actief op sociale media. Daarbij is een film leuker om naar te kijken dan een geschreven document. Onze verhalen bekend maken en op deze manier verandering brengen in deze situaties stond centraal.

"De hype in de pers"

Hoe is die persaandacht verlopen? En wat betekende dit voor jullie?

Thomas: Ik wist dat echtscheiding de laatste tijd regelmatig in de media was. Ik was al in spanning aan het afwachten tot de regionale bekendmaking en had dan ook vrij genomen van school zodat ik kon verderwerken aan de film. Toen ik hoorde dat ze een interview wilden voor De Morgen, dacht ik meteen: “wow, die mensen zijn echt geïnteresseerd in ons verhaal.” Daarna ging de bal aan het rollen en kregen we talloze telefoons en berichten van mensen die ons verhaal wilden horen, met als hoogtepunt Reyers Laat natuurlijk.

Nika: We hadden al deze aandacht van de media niet zo snel verwacht. We waren nog niet klaar met onze voorbereiding en het was al zo ver. We hebben met onze interviews, artikels en aflevering in Reyers Laat laten zien dat KAJ niet stil zit. Het was wel raar om ons hoofd zo in de kranten te zien en mezelf op televisie te kunnen bekijken. Op televisie komen is nooit één van mijn doelen geweest, maar door de adrenaline en mijn overtuiging dat we goed bezig zijn met de campagne, ging het vanzelf. Ik was veel minder zenuwachtig omdat ik echt achter de campagne sta. Met onze regionale campagne hebben we de nationale bekendmaking al stevig op gang getrokken.

Door de adrenaline ging het vanzelf

Heb je hier dan veel reacties op gekregen?

Nika: Ja, veel positieve reacties. Deze zijn een enorme boost om verder te gaan met de campagne. Enkele van mijn vrienden die ook gescheiden ouders hebben, staan echt achter onze campagne. Weten dat we een verschil maken, is een extra dikke stimulans!

Thomas: Oud-leerkrachten en vrienden waren enorm steunend en positief, de nodige grapjes inclusief natuurlijk. Ook mensen waar ik minder mee sprak, begonnen plots te praten over hoe ze zichzelf herkenden in mijn verhaal of onze feiten. Mijn ouders op zich waren eerst een beetje in shock, denk ik. Zij hadden – nog minder dan ik – verwacht dat het zo'n hype zou worden. Maar zowel men ma als pa waren heel steunend en stiekem ook wel trots.

Zijn er dingen die je liever anders had gezien? Of waar ben je net heel trots op?

Nika: De media kan je woorden verdraaien, daar moet je mee oppassen”, zeiden mensen tegen mij. Nu begrijp ik die uitspraak volkomen, want het is inderdaad zo dat de media voornamelijk sensatie zoekt. We moesten enorm letten op wat we precies zeiden om niet als slachtoffers over te komen (als kinderen van gescheiden ouders), maar als jongeren die campagne voeren en daarmee veranderingen teweeg willen brengen. Ik ben trots op hoe we na twee jaar toch tot hier al zijn gekomen. Voelen dat we samen aan zo een belangrijke campagne werken, is een machtig gevoel. Kajotters inspireren en helpen elkaar, daar draait het uiteindelijk om. Acties gaan nooit vanzelf en je komt sceptici tegen die je misschien zullen ontmoedigen, maar samen kunnen we echt een verschil maken!

"Het bekendmakingsmoment"

Zaterdag was het dan eindelijk zover, hoe voelde dat voor jou?

Thomas: Ik was enorm trots tijdens de vertoning en kon niet stoppen met lachen. Iedereen reageerde er anders op, maar ze dachten er tenminste over na.

Wat willen we nog bereiken hiermee?

Thomas: Vooral dat mensen blijven denken aan wat het kind wil en voelt. Vaak worden experts ingeroepen om zoiets te bepalen voor de jongere terwijl een jongere zeer goed weet wat hij wil en dat ook zelf kan zeggen.

Nika: Ik geloof in de verandering die we samen kunnen veroorzaken. Onze stem en enthousiasme zijn onze troeven en die kan niemand van ons afnemen. Veel echtscheidingen gebeuren op een foute manier. Met de campagne zal daar verandering in komen en jongeren zullen het heft in eigen handen nemen.

Onze stem en enthousiasme zijn onze troeven en die kan niemand van ons afnemen!

Plaats reactie