De regering beslist over onze toekomst!

En dan was het zover!

De regering werd gevormd en zij beslisten over zaken die voor hen ver-van-hun-bed-show zijn, maar voor ons een dagelijkse realiteit zijn. Grote gevolgen voor ons, de werkzoekende jongeren. Voor ons, de jongeren die werken met tijdelijke contracten en interimcontracten. En voor ons, alle jongeren die nog dromen van een toekomst!

Op 6 november werd een nationale betoging georganiseerd

Wij, enkele jongeren uit Oostende, wilden daar absoluut bij zijn. Want wij aanvaarden de besluiten van de nieuwe regering niet zomaar! Staat iedereen er wel bij stil wat voor ons de gevolgen zijn? Want wat voor veel mensen de logische dingen in het leven zijn, zijn voor ons niet zo simpel. En de nieuwe regering maakt het ons enkel nog moeilijker en maakt onze toekomst nog onzekerder!

De regering beslist

1: Om 7 procent van de uitkering in te leveren voor ons niet-werkende jongeren met tijdelijke contracten

Shauni: Ik heb in H&M een deeltijds contract van 19 uren per week. Aan de ene kant ben ik gelukkig, ik heb een job. Aan de andere kant is het elke maand bang afwachten en rekenen of ik die maand kan rondkomen. En vergeet het maar om met dat loontje samen met mijn vriend te wonen, want ik zou te afhankelijk zijn. Als een vriendin vraagt “Heb je geen zin om na al die jaren samen te wonen?”, durf ik daar niet meer op antwoorden, want hoe moeten we dan rondkomen als ik binnenkort nog eens minder verdien?

Zal ik nog kunnen geloven in mijn toekomst?

2: Om de uitkering voor ons werkzoekende jongeren onder de 21 jaar te laten vallen

Jonathan: Ik zou héél graag alleen gaan wonen. Maar dat gaat niet: met interimcontracten willen de huurbazen mij geen huurcontract laten tekenen. En zelfs met de aanvullende uitkering is dat zeker niet genoeg om te sparen. Nu komt daar nog bij dat mijn uitkering weggenomen wordt. Als mijn ouders vragen “Ga jij thuis blijven wonen?”, kan ik daar zelfs niet meer op antwoorden.

Zal ik nog kunnen dromen van een eigen leven?

3: Om ons niet-werkende jongeren met interimcontracten nog flexibeler te laten zijn

Nathan: Ik had meegespeeld in de eerste helft van de voetbalmatch. Tijdens het kwartier rust, zat ik in de kleedkamer en checkte ik mijn gsm. Ik had een gemiste oproep van TempoTeam. Ze zeiden me dat ik over een uur verwacht werd in het magazijn van Maenhout. Ik heb mijn gerief moeten nemen, de trainer een “dikke sorry” moeten zeggen en een uur later stond ik daar in Maenhout, met mijn sportzak nog mee. Als de trainer vraagt “Zal ik op je kunnen rekenen?”, kan ik nooit met zekerheid antwoorden.

Zal ik mijn leven nog minder kunnen plannen?

4: Om ons werkzoekende jongeren twee halve dagen in een week verplichte gemeenschapsdienst te laten doen

Xander: Mijn leven als werkzoekende is een rollercoaster. De ene week sta ik aan de interimkantoren en ben ik werkloos. De andere week zit ik in de lessen van een VDAB-opleiding. Een andere week sta ik aan de band dozen te vullen. En dan begint het weer opnieuw. Nu komt daar nog bij dat ik twee dagen in een week gemeenschapsdienst zal moeten doen. Zal ik door de gemeenschapsdienst vast werk kunnen krijgen? Als mensen me vragen “Wat doe je in het dagelijkse leven?”, kan ik daar geen pasklaar antwoord op geven, want ik weet het zelf niet meer.

Zal ik zelf nog weten wie ik eigenlijk ben?

5: Om ons niet-werkende jongeren met interimcontracten te verplichten elke job aan te nemen, hoe ver die van onze woonplaats ook mag zijn.

James: Ik werd 's avonds om 18u gebeld dat ik de volgende dag de vroege shift van 5u moest draaien in een bedrijf in Wevelgem, 65 km hier vandaan. Mijn vader had de auto nodig. De eerste trein naar Kortrijk vertrok om 4u35, veel te laat dus. Ik ben die avond bij een vriend van een vriend, die ik niet eens kende, moeten gaan slapen om toch op tijd op het werk te staan. Als mensen me vragen “Hoe hou jij dat vol?”, durf ik daar zelfs niet aan denken.

Zal het mij lukken om nog flexibeler te zijn?

We trokken ten strijde

We wilden vooral dat mensen deze persoonlijke gevolgen zouden zien. Daarom schreven we elk op onze witte t-shirts één van deze persoonlijke gevolgen. Gevolgen in het leven door te werken met interimcontracten, tijdelijke contracten, deeltijdse jobs, werk te zoeken, enz. En wat de impact is van de maatregelen die de nieuwe regering daar nog eens bovenop smijt. We bonden ons vast aan elkaar en hadden borstels bij om in een rij de straten te vegen, dit als teken van de gemeenschapsdienst. We hadden vlaggen, trommels, spandoeken en onze stem mee, in naam van duizenden andere jongeren! Want wij hebben het gevoel dat we gestraft worden omdat we nu eenmaal geen vast contract te pakken krijgen. Maar daar laten we het niet bij! Daarom vonden we het belangrijk erbij te zijn. Toen we aan enkele mensen vertelden dat wij gingen betogen, kregen we dikwijls de reactie: “Dat gaat toch niets veranderen!” Maar als iedereen zo denkt, zal er inderdaad niets veranderen.

En nu?

Onze droom is dat we daar met alle duizenden (tijdelijk-)werkzoekende jongeren staan! Daarom gaan we daar nu lokaal mee verder. We proberen de gevolgen voor zoveel mogelijk jongeren te leren kennen. Dat doen we door jongeren aan te spreken in het jeugdhuis en te praten met de mensen waar we mee samenwerken, jonge gasten op de tram en de trein, enz. En eigenlijk beseffen we dat vele gevolgen voor ons dezelfde zijn als voor andere jongeren. De gewone dingen in het leven – waar mensen met een vast contract niet bij stilstaan – zijn voor ons heel moeilijk.

  • Een verjaardagsfeestje organiseren? Vergeet het, want misschien word ik op mijn eigen feest gebeld door het interimkantoor om te gaan werken.
  • Een gezin stichten? Vergeet het, want de kans bestaat dat ik dan naar mijn vriendin moet bellen: “Sorry, ik kan onze kleine toch niet ophalen vanavond, want ik moet toch gaan werken.”
  • Met vrienden op café gaan? Vergeet het, me niet kunnen smijten en geen pintjes drinken, want misschien word ik opgebeld om te gaan werken?
  • Meepraten met mijn broer over collega's? Vergeet het, want ik heb met mijn weekcontracten elke week andere collega's.

We zullen deze gevolgen bundelen en daarmee naar lokale organisaties stappen om dit bekend te maken. Daarna gaan we onze gevolgen van precaire werksituaties bekendmaken aan het grote publiek in Oostende. Jullie horen er nog van!

JA! Wij mogen nog dromen van alleen wonen of met ons lief samenwonen!

JA! Wij mogen nog dromen om eens over “vaste collega's” te kunnen praten!

JA! Wij mogen nog dromen van een week vooruit te kunnen plannen!

JA! Wij mogen nog dromen dat wij dit kunnen veranderen!

Plaats reactie