Geslingerd worden tussen ouders... is echt niet leuk.

Nahan: Dat ik zo heen en weer geslingerd word tussen mijn ouders vind ik echt niet leuk. Zo zaagt mijn ma bijvoorbeeld tegen mij dat mijn pa de alimentatie weer te laat heeft betaald of dat ik moet zeggen tegen mijn pa dat hij mijn lenzen moet betalen. Ze doet dan ik-weet-niet-hoe boos tegen mij, terwijl ik daar eigenlijk niets kan aan doen. Ze moet dat tegen hem zeggen en niet tegen mij.

Lien: Ik had een vakantiejob gevonden die ik kon doen, in de buurt van mijn mama. Maar In de grote vakantie ben ik twee weken bij mijn pa. Uiteindelijk heb ik die vakantiejob niet kunnen doen omdat de verblijfsregeling niet mocht veranderen.

Lennert: Als ik uitga in de buurt waar mijn ma woont tijdens de week dat ik bij mijn pa ben mag ik niet bij mijn ma blijven slapen. Ik moet met mijn fiets terugkeren naar mijn pa dan, terwijl dat zo'n 10km is.

Op 22 november 2014 kwamen we met meer dan 100 kajotters samen op het Poelaertplein in Brussel voor de Symbolische Actie over de gevolgen van echtscheiding voor jongeren. Jullie verhalen, activiteiten en acties hadden ertoe geleid dat de campagne van KAJ de nationale pers haalde. We konden in Reyers Laat, het VTM-Nieuws, De Morgen, Radio 1, het Nieuwsblad, … terecht met onze bezorgdheden over deze problematiek.

We gingen naar de kabinetten van Justitie, Jeugd en Gezin om daar te vertellen wat jongeren elke dag beleven, wat moeilijk is voor ons en wat er volgens ons moet veranderd worden. Vandaag kunnen we zeggen dat deze moeilijke situatie voor jongeren in de politieke én sociale wereld meer aandacht krijgt.

Studiedag "Gezinstransities vanuit het perspectief van de kinderen"

We werden gecontacteerd door de Universiteit van Antwerpen om te komen spreken en een workshop te geven op een studiedag op dinsdag 29 september 2015 in Antwerpen. Als grote afsluiter van de campagne gaan we daar met een luide en duidelijke stem herhalen wàt er nu juist moet veranderd worden aan deze problematiek:

  • Ouders blijven na de scheiding hun kind centraal zetten. Ze beseffen dat ze in de eerste plaats ouder blijven, ook lang na de scheiding zelf.
  • Ouders gaan op zoek naar de gevolgen die de scheiding heeft op ons leven.
  • Iedereen moet durven ingrijpen wanneer de gevolgen voor de jongeren verergeren. Als vrienden ouders confronteren wordt de situatie ruimer gedragen dan enkel door de ouders.
  • Scholen voorzien alternatieven en stellen een beleid op. Men neemt stappen om het gemakkelijker te maken, bijvoorbeeld door extra handboeken of kluisjes te voorzien.
  • Ouders die willen scheiden volgen drie bemiddelingssessies alvorens de rechtbank de scheiding en de regelingen beslist. Van de drie sessies is er minstens één verplicht. De bemiddeling is kosteloos voor de ouders. De rechter krijgt het dossier van de bemiddelaar zodat de definitieve beslissing beter is voor ons.
  • De bemiddelaar is de vaste gesprekspartner, niet de rechter of advocaten van de ouders.
  • Rechters mogen co-ouderschap niet vanzelfsprekend toepassen.
  • Vanaf 14 jaar kunnen jongeren zelf naar de bemiddelaar stappen om regeling aan te passen. Regelmatig stelt de bemiddelaar zelf de vraag of de regeling moet veranderen.
  • De gevolgen van echtscheiding aanpakken via bestaande overheidsdiensten als Kind & Gezin en CLB. Ondersteuning en dienstverlening moet waar nodig ook ingrijpen.
  • Zorgen voor financiële steun bij scheiding voor wie het nodig heeft. Ook het alimentatiefonds moet bekender zijn.
  • De hulpbronnen moeten bekender zijn, dit is meer dan een website (www.tweehuizen.be).
  • Jongeren weten dat ze erover moeten praten, met hun ouders, met vrienden en familie en ook op school. Ze weten dat ze er zich niet voor moeten schamen omdat hun situatie al lang geen uitzondering meer is.

Wil jij mee deze boodschap versterken?

Laat het ons weten!

Meer info: www.ucsia.org

Plaats reactie